Algerije en Tunesie

Beste mensen zoals beloofd plaats ik hier een verslag over onze reis naar Tunesië. De belofte om dit te doen is snel gemaakt maar nu daadwerkelijk een verslag neer zetten is effe een ander verhaal(heb even stiekem andere reisverhalen gelezen, wat een kunstenaars, dat is een gave als je dit zo kan).

Natuurlijk beginnen we met het inpakken van de camper, wat een stress, hebben we alles? koffie bij ons? zonder koffie wordt het echt niks met mij, natuurlijk kunnen we een koffie in een restaurant nemen onderweg maar eigen gezette koffie smaakt nét effe anders. En we zijn met een camper op pad omdat we natuurlijk alles van ons "eigen" willen hebben.

Dus lekker zelf koken etc... Hierbij moet ik opmerken dat ik denk dat het verschil in een vakantie en overwinteren het juist hier in zit. Voor velen betekent een vakantie 2 of 3 weken lekker luieren en zo weinig mogelijk doen wat met het dagelijkse leven te maken heeft. Dus niet koken maar naar een restaurant, schoonmaken van je hotelkamer wordt gedaan etc... maar overwinteren is naar mijn idee een "normaal" leven (koken, wassen, etc...) in je camper en op plaatsen waar je je lekker voelt, dit neemt niet weg dat je niet naar een restaurant gaat, immers thuis gaan we ook vrij regelmatig naar een restaurant.

Goed terug naar het inpakken, natuurlijk begrijp ik dat je op een gegeven moment alles wat je nodig hebt in de camper standaard hebt, maar we zijn net klaar (70%) met het bouwen van ons campertje. Dus we moeten nog van alles kopen of uit de keuken van Roxie verduisteren. Daarbij komt ook nog eens dat dit onze eerste "test" reis wordt, (in het verleden wel diverse keren tripjes gemaakt van zo'n 4 maanden met onze Hymertje naar Turkije, maar dat was in de zomer en naar veel Turkse vrienden van ons) dus alles spookt door je kop. Gaat alles goed, papieren in orde, hier thuis alles okay en ga zo maar door, hebben wij dit alleen?

Op een gegeven moment was ik het zat, weg, ik wilde alleen nog maar weg, alles is in de camper, wat we vergeten of niet aan gedacht hebben kopen we wel onderweg, tenslotte gaan we niet naar een derde wereld land. Onze eerste dag en het was inmiddels 13.00 uur en we stonden nog thuis. Goed eindelijk !!!! starten hek open en rijden, mis, we moesten nog naar de buren, die alles een beetje in de gaten houdt, en als enige ons telefoonnummer hebben. Juist op dit moment waren zij een koe aan het slachten, dus alles in de strijd moeten gooien zodat onze vriezer in de camper niet afgeladen werd met "bloedend" vlees. Goed eindelijk starten! O nee, nog geen 100 meter verder in de straat komt net tante Rika aan, duiken was niet mogelijk zou waarschijnlijk met camper en al in de tuin van een van de buren beland zijn, snel moest ik Roxie overtuigen dat we echt niet konden stoppen, tanta Rika zou ons zeker enkele uren gekost hebben, sorry een heel aardig mensje, maar als je geen tijd hebt moet je haar mijden! Goed gewoon zwaaien en doorrijden, super vebaasd stond ze te kijken en vroeg zich zeker af waarom we niet gestopt waren, heb ik Roxie even laten bellen met de smoes dat onze remmen het niet meer deden en we op weg waren naar de garage, waarop tante Rika prompt antwoordde "heb je al vaker gezegd, je kan niet met dat ouwe wrak zover gaan rijden, je vraagt om moeilijkheden" waarop ze wilde gaan vertellen dat een verre achterneef of zo van haar ook een "oud wrak" had, en .......... de rest hoorde we niet meer, Roxie laten schreeuwen dat ons bel tegoed op was, phuffffff.

Ja hoor we zijn de straat uit, eindelijk de trip gaat beginnen.

Eerste stop was zo'n 60 km verderop, naar de supermarkt, we moesten natuurlijk inkopen doen, dus na dat we dit hadden gedaan konden we verder. Onze volgende stop is Arad een grensplaatsje in Roemenie (langs Hongarije). In Arad wonen diverse kennissen van ons welk we niet zo maar voorbij konden rijden, zou zakelijk niet slim zijn, zijn immers goede klanten van ons, dus even gedag zeggen, een beetje persoonlijke aandacht en dan de grens over. Onder het rijden verbaasde ik mij over het volgende: menigmaal rij ik deze route (denk zo'n 12 keer per jaar) en het begint "normaal" te worden, met dit bedoel ik het natuurschoon. Er zijn hier zo bijzonder veel mooie stukken natuur dat je eigenlijk voor het natuurschoon helemaal niet weg hoeft te gaan.

Mijn voornemen is dus ook bij deze om in de zomer hier meer van te gaan genieten al is het maar 1 weekend per maand, i.v.m. met onze handel moeten wij vanaf april tot november onze centjes proberen te verdienen, dus het zal passen en meten worden maar wil echt proberen om toch eens een weekend vrij te maken voor ons zelf. Waarom dan nu niet zal je denken, kort gezegd in de winter is hier temperaturen van circa -28 graden geen uitzondering, zie je me al zitten in m'n 508je ?? ik niet dus denk dat Tunesië een beter alternatief is.

Maar goed we waren op weg naar Arad, om je een idee te geven vanaf onze huis tot Arad is zo'n 450km. Nu zijn er natuurlijk vele verhalen bekend over Roemenie en de wegen hier, ik zal trachten eerlijke info te geven en het niet mooier maken als dat het is. We kennen hier 4 soorten wegen, goed (snelweg), redelijk (provinciale wegen), slecht (bebouwde kom, meestal dorpen!) en de laatste barslecht (echt boerendorpen). Laten we beginnen bij de snelwegen. De snelwegen zijn er slechts enkele van. Men tracht het wegennet met hoge spoed uit te breiden, op zich een goede zaak, echter ten koste van de kwaliteit. De wegen zien er super uit, het eerste jaar, echter na een jaar komen er weer gaten te voorschijn, welke soms weer gedicht worden maar niet op de manier zoals wij in Europa zijn gewend. De snelweg van Boekarest naar Constanta zo'n 250 km is absoluut geen enkele tankstation te vinden!!

De provinciale wegen zijn gevaarlijk, nu niet gelijk schrikken, met gevaarlijk bedoel ik, je moet constant je gedachten op de weg houden om twee redenen; 1. de wegen zijn over het algemeen goed tot zeer goed, echter ineens gaten en dan bedoel ik echt gaten in de weg is normaal en dat is dus het verraderlijk !!!, dus zorg als je hier rijdt dat je niet met je gedachten ergens anders belandt en eigenlijk "automatisch" rijdt (misschien druk ik me eigen een beetje moeilijk uit maar ik weet ook niet hoe ik het anders moet uitleggen). Zorg voor extra rust onderweg, zodat je de concentratie op kan brengen tijdens het rijden. Gevaar 2 is: je medeweggebruikers; zij vallen echt onder het categorie IDIOTEN !!! denk niet dat zij iets snappen van verkeer, autorijden of wat hier mee te maken heeft. Enkele jaren gelden was hier hoofdzakelijk Dacia te vinden met een top snelheid van 58 km per uur, nu vliegen de Audi Q7, BMW 5,6 en 7 serie, Mercedes, Porsche, Ferrari's etc... om je oren, je begrijpt het al, de ervaring van een Dacia gecombineerd met het vermogen van eerder genoemde auto's, resultaat wil je niet weten, geloof me. Dus is er niet te rijden in Roemenie? JAWEL !!! echter jij moet je verstand gebruiken, ze halen in als het absoluut niet kan, dus laat je gas los, laat ze er tussen en denkt "zo weer een paar levens gered". Als je deze instelling combineert met extra rustpauzes zal je geen problemen ondervinden in Roemenie.

P.S. de pliesie heeft een schamel salarisje, dus buitenlandse auto's die te hard rijden zijn zeer welkom, voel je hem??? Bebouwde kom 50km max. Provinciale weg 80 km max. Snelweg 120 km max. en ook overdag verplicht DIMLICHT te voeren. Verhalen over onterechte bekeuringen etc.., van politie om smeergeld te kunnen ontvangen behoren tot het verleden, ik ben in 5 jaar tijd geen enkele keer onterecht bekeurd !

Nog steeds waren we op weg naar Arad, waar we dus diep in de nacht aankwamen omdat we natuurlijk veel tijd overdag hadden verloren. Midden in de nacht voor het hek geparkeerd van een van onze kennissen. Volgende morgen het hele gebeuren afgehandeld, visite rijden iedereen overtuigen dat we echt moesten gaan, en na bezoek van onze laatste kennis starten en rijden, naar de grens, shit alweer 17.00 uur, en ik wilde juist zoveel mogelijk overdag rijden om zoveel mogelijk te zien, echter wij hadden het geluk dat er (nog) geen sneeuw in Hongarije lag, wilde dus echt niet uitstellen, goed dan blijft er niets anders over dan ook weer tot vannacht te rijden, wilde in ieder geval de volgende dag in Oostenrijk zijn.

Aan de grens geen problemen, net even over de grens (na circa 3 km) staat zoals altijd extra douane alle auto's aan te houden voor controle op alcohol en of sigaretten (1 literfles sterkedrank en 100 sigaretten per persoon is toegestaan) welke dus in Roemenie worden ingekocht om vervolgens in Hongarije te verkopen (straattaal "zwarte handel"). Dus ook wij aan de kant, douanier vraagt netjes beleefd waar de reis naar toe gaat, natuurlijk heeft hij allang de Hollandse kentekenplaten gezien en staat met mijn Hollandse paspoort in z'n handen, dus natuurlijk gaat de reis naar Holland, mis !!! Als je dan vervolgens zonder verblikken of blozen vertel dat je naar Tunesië onderweg bent is ie gelijk uit zijn evenwicht, had ie nooit verwacht.

Vervolgens gaat de leukerd mij vertellen dat we in Hongarije zijn en niet in Tunesie (denk dat dit z'n standaard grap was) vervolgens wijs ik naar m'n navigatie, Igo 8 made in Hongarije !!! tja dan kan je wel eens de weg kwijt raken hé? Zonder verdere controle mochten we verder rijden. Hongarije door ging vrij vlot, geen bijzonderheden en te meer omdat het al avond was, dus weinig bijzonderheden gezien en in de nacht kwamen we de grens over Oostenrijk in. Nog even wat km's door gereden en we vonden een overnachtingsplaats op de parkeerplaats bij een winkelcentrum. Daar konden we direct in de morgen wat boodschappen doen. Toch was het alweer laat voordat we de volgende dag de parkeerplaats afreden, richting Italie.

Door de bergen naar Italie, al vrij snel reden we in de sneeuw, en dat is nu net wat ik niet wilde. Dus bij Lavamund even het plan aangepast, ondanks dat het behoorlijk tegen m'n principe was ging ik toch een stukje autobaan nemen. Ik vind het nu eenmaal veel leuker om binnendoor te tuffen op m'n gemakkie, dan zie je nog eens wat. Maar goed de autobaan ging snel en we waren dan ook vlot in Italie, net even over de grens hebben we een overnachting gemaakt tussen de trucks. Volgende morgen 7 km verder direct de autobaan af, hehe da's beter gewoon van plaatsje naar plaatsje. En warempel we zagen sinds enkele weken weer de eerste zonnestralen, gewoon een lekkere temperatuur om buiten te zijn, terwijl we net Italië binnen waren gevallen, wat een geluk zeg.

Op een gegeven moment zagen we een leuk haventje, visserscheepjes, winkeltjes etc... goed even gestopt en over de kade gewandeld, bij nader inzien viel het toch een beetje tegen dus ingestapt en weer verder gereden richting Ancona. De bedoeling is dat we zo langs de kust naar beneden zakken, dus ben benieuwd wat we tegen komen, de eerste leuke verrassing kwam al snel, namelijk onder het rijden kwamen we het plaatsje : Cesenatico. Okay geen super hoogstandje maar gewoon een leuk vissersdorpje (wel veel touristen, zelfs nu) met een parkeerterrein waar je mag overnachten met de camper! Goed het is een gewoon simpele parkeerplaats geen electr. en water maar je betaalt ook niets.

In Fano bij een bandenboer gestopt om de ventielen te laten wisselen voor metalen ventielen, op het forum gelezen dat dit veel beter is en kon het niet uit mijn gedachten zetten. Dus gewoon gelijk doen, is dat ook weer geregeld. Kosten 65 euro voor 6 ventielen of dit duur is weet ik niet maar voor 65 euro wil ik niet de vraag blijven houden of m'n rubberen ventielen het wel redden. Vervolgens zag Roxana een winkelcentrum, dus .........stoppen.

Na een uurtje of twee waren we terug bij de camper, de weg vervolgen echter begon alweer donker te worden, wilde vroeg stoppen om zo morgen in het normale dagritme te komen, dus net voorbij Ancona hebben we overnacht. Eigenlijk gebeurde er niet iets bijzonders, veel info over Italie te vinden op het net dus voor mij heel moeilijk om nog iets nieuws of interessants toe te voegen. Het plan was om in het zuiden een stukje Italië te gaan verkennen, echter inmiddels was het weer iets veranderd, temperatuur was heel goed, denk zo'n 17 a 18 graden echter bewolkt en dus af en toe een buitje, dat veranderde onze plan, direct naar Sicilië en dan zien we wel weer verder.

In Reggio di Calabria aangekomen zagen we dat we 2 opties hadden om Sicilië te bereiken, of zwemmen of de veerboot, de laatste optie leek ons de meest geschikte dus op naar de haven, overal staan borden met de veerboot aangegeven dus verkeerd rijden is echt niet nodig, in de haven aangekomen kom je direct bij de balie voor de ticketverkoop aan en natuurlijk vol met van die drukke mannetjes die je wel even aanwijzingen geven (eigenlijk probeert te verkopen). Goed ondanks dat ik geen hulp wilde van zo'n druk mannetje was dit toch een volhoudertje, bleef maar zeuren waar ik mijn camper moest parkeren en hoe ik vanaf de ticketverkoop naar de boot kom. Parkeerde mijn camper pal voor het loket, zo kon de verkoper absoluut geen verkeerde categorie kaartje aan mij verkopen, het hielp, zonder problemen direct een kaartje met tekst "autocaravan" en 37 euro lichter.

Gezien je vanaf dat loket direct in een soort sluis rij, kan je gewoon niet verkeerd rijden en kom je automatisch bij de boot terecht, toch ging het drukke mannetje mij proberen uit te leggen dat ik alleen bij de boot kon komen door zijn waardevolle info, heb hem vriendelijk bedankt en wilde instappen, nu ging het drukke mannetje toch duidelijk begrijpen dat het niet helemaal ging zoals het zijn bedoeling was, dus hij trok alles uit de kast om het gesprek richting euro's te krijgen, helaas dit keer was het drukke mannetje voor niks zo druk geweest. Begrijp me goed ik heb helemaal geen problemen om iemand een eurootje of zo te geven, leven en laten leven, maar als ik duidelijk maak dat ik iemand z'n hulp niet wenst, en hij blijft eigenwijs volhouden, tjaa...

Goed na circa 15 minuten varen waren we aan de overkant, Sicilië dus, voor de mensen die met hun camper hier na toe gaat, even een (waardevolle) tip zodra je de boot afkomt hou dan direct autobaan aan, ik deed dat namelijk niet. Mijn navigatie stuurde me doodleuk even een winkelstraat in (dat ging nog vrij redelijk) echter na een 2 km moest ik linksaf de straat in, en dan circa 8 km rechtdoor, goed linksaf en toen ...... alles dubbel geparkeerd kon er constant net langs met mijn 508, die is dus 2,06 meter breed, als je een camper hebt van zo'n 2,3 of 2,4 meter breed heb je een echt probleem daar en een kleine bijkomstigheid was dat die straat zo'n 14% omhoog liep, elke keer stapvoets proberen er tussendoor te komen is niet leuk, zeker geen 8 km lang. Dus ben je avontuurlijk aangelegd gewoon mijn advies in de wind slaan, wil je op de makkelijke tour, hou de autobaan aan. De eerste indruk van Sicilie was (misschien alleen voor de stad waar we aankwamen Messina) een ontzettende drukte, en veel, heel veel huisvuil, de vuilniszakken lagen op enorme hopen in de straten en zo vond je vele hopen in een straat.

Boven aangekomen zijn we een 20 a 30 km door de bergen gereden en kwamen toen beneden in een stadje daar geparkeerd en een overnachting gemaakt, zo morgen eens rustig de heimat van de maffia op ons in laten werken.

De volgende morgen zat het niet mee, regen !!! (om dit verslag netjes te houden zal ik maar niet schrijven wat ik toen zei) Maar door een regenbui laten we ons niet uit het veld slaan, dus we gingen eerst op zoek naar een supermarkt, hadden we al gauw gevonden en inkopen doen, echter toen we weer buiten kwamen was het regenbuitje omgeslagen in een echte regenbui, straten stonden blank. Met natte voetjes ons campertje ingeklauterd starten en rijden, echter in het volgende dorp waren de meeste straten al afgesloten, auto's waren enkele meters meegesleurd door de modder die door de regen van de bergen af kwam zetten, daar ga ik m'n 508ie niet aan wagen dus de autobaan op, en nu? Met Roxana overlegd en besloten de reis iets aan te passen, in plaats van eerst Sicilië te verkennen gaan we eerst naar Tunesië en op de terugweg plannen we wel een aantal dagen voor Sicilië in. Overigens is het mij nu wel opgevallen dat ondanks de grote vuilnishopen in de straten de rest van Sicilië opmerkelijk schoon is, je ziet geen vuil in de bermen etc... Dus ons doel was direct Palermo waar we een boot gingen nemen naar Tunesië. ‘s Avonds aangekomen in Palermo direct in de haven geparkeerd, info ingewonnen bij een boekingskantoor direct aan de kade daarna nog even de stad in om prijzen te vergelijken, het kantoortje aan de kade was verreweg het goedkoopste, dus daar de ticket gekocht, geluk, overmorgen vertrekken we naar Tunesië. De volgende dag even de watertank afgevuld en de gastank ook nog effe 10 litertjes bij gepropt. zo laat Tunesië maar komen.

Zaterdagmorgen inchecken in de boot, eerst wordt je paspoort gecontroleerd en daarna je autopapieren voordat je de boot op rijdt. Inmiddels weet iedereen het hier al maar toch nog voor de zekerheid want er werden hier behoorlijk wat auto's geweigerd, de auto MOET op naam van de BESTUURDER staan anders kom je er niet op, met uitzondering als de auto op naam van een bedrijf staat en dat bedrijf heeft een machtiging gemaakt, zoals wij dus dankzij diverse mensen hier. Goed op dit moment zaterdag 20 december zitten we op de boot naar Tunesië waar we als het goed is vanavond aankomen.

Een open netwerk vinden valt niet mee, dus het vervolgverhaal laat nog even op zich wachten, kan hier in het internetcafé alleen met diskettes werken en die heb ik dus niet. Even een tipje van de sluier oplichten; we zitten momenteel in Douz (zuid Tunesië) en genieten enorm. We hebben echt al het een en ander beleeft, politie-escortes, vredespijpen roken etc... maar daar kom ik later op terug. O ja, wil niet iedereen jaloers maken maar een liter diesel kost hier ongeveer 49 cent, en een warm stokbrood kost slechts 14 cent, das pas overwinteren.

Zoals in mijn laatste bericht dat ik gepost heb, zaten we op de boot een paar uurtjes van Tunesië vandaan. Goed ondanks dat ik behoorlijk ziek was toch een leuke tocht gehad met de boot. In Roemenie dacht ik slim te zijn en pillen te halen tegen zeeziekte, nou het helpt totaal geen ene ....... Maar we hadden op de boot 2 gekke Duitsers ontmoet, gek in die zin, probeer zoveel mogelijk lol in je korte leventje te maken en doe zoveel mogelijk wat je werkelijk wil. Zij waren al vele malen in Tunesië geweest omdat zij daar vanuit verder Afrika intrekken, dus verhalen geen gebrek. Roxana dus effe checken of al de info die ik had verzameld over Tunesië wel klopte, dus Roxie vroeg aan Freddy (de grootste lolbroek van die twee) "is het wel veilig op straat in Tunesië ?" waarop Freddy antwoordde; ach, het is best veilig hier, tjaa alleen afgelopen weken zijn er wel 2 toeristen per ongeluk vermoord, ook missen ze nog diverse andere toeristen. Bedankt Freddy !! Roxie kon je gelijk weggooien, zag Tunesië niet meer zitten. Dat het een grap was geloofde ze pas toen we daadwerkelijk de volgende ochtend in Tunesië wakker werden, niet badend in het bloed.

We kwamen de boot af en moesten de papieren checken en inleveren bij de douane. De formulieren (1 kaartje voor ieder persoon en 2 kaartjes voor de auto) kregen we bij de receptie van de boot, welk we dus allang hadden ingevuld tijdens de boottocht (bedankt voor de tip, Jeroen). Het eerste kwamen we aan bij een hokkie waar ze de paspoorten controleren, stempelen en dan weer door naar het volgende hokkie, daar loopt een douanier langs de auto's om de auto's te controleren, bij ons was ie in 15 seconden klaar (kan je nagaan hoe klein ons campertje is). bij het hokje wordt eerst je autopapieren gecontroleerd en in de computer gezet vervolgens naar de volgende hok (2 meter verder) daar werd het papiertje in orde gemaakt wat je nodig heb om het land weer uit te komen MET je camper, dus super belangrijk dit papiertje, dan rij je door naar de (bleek daarna) laatste controlepost, daar staat weer een douanepiepeltje heel interessant te doen en weer je paspoort controleren (welk inmiddels door 260 andere collega's al is gecheckt) en dan door het hek ...... ja we staan in Afrika ......................

We hebben veel info ingewonnen betreffende het weer wat te verwachten is, veiligheid, ziektes etc... maar beslist niet over het leven in Tunesië zelf, slechts enkele foto's gezien, niets over de mensen zelf etc.. Wij willen onze eigen indruk vormen, zonder vooroordelen of toch ongemerkt al een beetje een richting (met je gevoel bedoel ik) op geduwd door info wat je hebt gekregen. Moet ook nog vermelden dat mij is opgevallen dat de douane ondanks de strenge controle zeer vriendelijk en behulpzaam is, als je iets niet weet zij helpen je, ze doen ook alles om de mensen niet onnodig te laten zoeken, alles was heel duidelijk en ging gemoedelijk, heb ik bij diverse andere landen wel anders mee gemaakt. Maar goed we waren net door het hek en 10 meter verder direct geparkeerd, we zouden wachten op die twee Duitsers, het was inmiddels al nacht en zij wisten een plekje om te overnachten. Na circa 1,5 uur kwamen zij de poort door, dus rijden naar de overnachtingsplek, slechts enkele kilometers gereden en rechtsaf straatje in, na 50 meter reden we het strand op, ja op het strand, gewoon staan hier, geen enkel probleem, dit is wat ik zoek!! Behoorlijk onder de indruk werd ik de volgende ochtend wakker toen ik uit ons raampje keek, Roxie meer onder de indruk omdat wij niet (zoals het verhaal op de boot was) vermoord waren, zo zie je maar beide gelukkig ! Da's pas gezellig wakker worden!

Op ons gemakkie wakker geworden, koffie gezet, tosti's gemaakt en nog een praatje met de duitsers, dit alles lekker op het strand, het weer was lekker, het zonnetje was er, helaas de wind was een beetje stevig waardoor het best nog een beetje fris was, toch de hele ochtend buiten gezeten en genoten. Onze eerste doel van bezoek was Tunis, slechts enkele km's moesten we daarvoor rijden, maar eerst terug naar de haven we moesten nog geld wisselen. Dus zogezegd zo gedaan, de koers was 1 dinar voor 0,55 euro, daarna tanken, 1 liter diesel kost hier 0,96 dinar dus 53 cent voor 1 liter diesel, dat is een goed begin hier. Aangekomen in Tunis de camper geparkeerd en naar de Medina, een bekende markt in Tunis. Ondanks dat dit de eerste keer is dat ik in Tunesië ben had ik al ontzettend veel vrienden, wat een goed gevoel geeft dat. Al mijn vrienden hier hebben winkeltjes die wij uitvoerig moesten bekijken. Niets kopen betekent vriend kwijt, helaas einde van de dag had ik geen vrienden meer, tja het kan niet altijd meezitten. Maar goed de Medina was leuk maar natuurlijk draaide het om de toerist. Dit was nu net wat wij niet wilde, dus om de sfeer van toeristen te ontvluchten hebben we Tunis maar voor Tunis gelaten en zijn gaan rijden richting Cap Bon, gewoon effe lekker op ons gemakkie langs de kust gaan rijden, we eindigden in een plaatsje met de naam "El Haouaria" op de parkeerplaats van een Hotel-restaurant, waar we onze eerste Afrikaanse maaltijd gingen proberen, gewoon in een woord SUPER. De salade was een goede mix vele soorten groenten, het vlees (grote portie) was goed doorgebakken wat compleet werd gemaakt met spaghetti, patat en gekookte aardappelen. Hier zijn we vannacht op de parkeerplaats blijven staan, morgen zien we wel weer verder.

Wakker worden was geen probleem, de zon stond al dapper hoog aan de hemel, heerlijk zo wakker te worden. Na het douchen zijn we gelijk gaan rijden, wilde niet ontbijten op de parkeerplaats bij het restaurant, dus weg. De beroemde grotten langs de kust waren helaas gesloten, zoals wij begrepen vanwege instortingsgevaar, echter onze kennis van de franse taal is 0,0, dus een hoop wordt gokwerk op onze vakantie, misschien juist wel zo leuk. Onderweg vonden we een hele leuke plaats om te stoppen waar we ons gemiste ontbijtje konden verschalken. Was een kleine baai in de kust waar je echt niemand, geen huizen kortom niks zag, dus een zandweggetje opgezocht en richting de zee ploeteren, zo gezegd zo gedaan, na het ontbijt weer terug naar de provinciale weg. In Kerkouane vonden we een museum met opgravingen, was interessant maar klein, dus we waren weer snel terug in camper. Vandaar naar beneden gezakt langs de kust tot net voorbij het plaatsje Nabeul.

Nabeul ligt zo'n 20 km van een grotere badplaats "Hammamet" vandaan. Dus ook hier is het toeristgebeuren aanwezig, toch niet in die mate zoals in de grotere steden. Tussen twee grote hotels zagen we een parkeerplaats ongeveer het formaat van een half voetbalveld, helemaal leeg, dus groot genoeg voor ons (kan niet zo goed parkeren heb ik een beetje ruimte voor nodig). Was geheel asfalt en aan het einde van de parkeerplaats liep je het strand op, aan het einde dus ons gestationeerd en onze privé camping gecreëerd, super! Volgende ochtend lekker op ons gemakkie een ontbijtje buiten in het zonnetje voor de camper, heerlijk geen klok, geen planning, alle tijd en dan nog fantastisch weer op de koop toe, wat wil je nog meer? Daarna een strandwandeling gemaakt van zo'n 3.000.000 km (soms kan ik wel eens een beetje overdrijven) en daarna een uurtje slapen in de stoel in de zon voor de camper. Tijd om te gaan, we wilden de Medina in Hammamet gaan bezoeken. Na zo'n 3 kwartier waren we daar, echter je kon echt niet normaal lopen, alle verkopers klampen zich aan je vast en je MOET hun winkeltje in en hun handel bekijken, dit is nu eenmaal hun stijl van verkopen, dus rap weg uit deze bende, hier kan ik dus absoluut niet tegen, iedereen wil z'n boterham verdienen alle begrip voor, maar dit werkt volgens mij averechts, maar goed wie ben ik? Dus we zaten snel weer in de camper. Ben je gek op souvenirs is het misschien leuk om naar zo'n Medina te gaan, heb je geen souvenirs nodig kan je volgens mij veel beter dit soort plaatsen mijden. Zou zeggen ga zelf effe kijken, en oordeel dan.

Omdat we hopen dat in het zuiden de temperatuur nog hoger is zijn we gaan afzakken, ‘s avonds in een dorpje, Zeramdine, geparkeerd op de parkeerplaats van een politiebureau om te overnachten. Het zonnetje was heerlijk aanwezig toen wij onze gordijnen open deden de volgende ochtend, en natuurlijk lekker de deuren open en op ons gemakkie eten, douchen en de camper schoonmaken, ja alles is hier normaal en kan. Natuurlijk regelmatig passerende agenten echter allen even vriendelijk en netjes een goedemorgen wensen en geen enkele agent die verder iets zei of vroeg, is dit geen camperland ??? Goed de bedoeling is om zo snel mogelijk aan de kust te gaan rijden en zo misschien een bijzonder plekje te vinden waar we een aantal dagen kunnen blijven staan, da dag was in ieder geval weer goed begonnen. Oja, brood kost hier (bij de warme bakker) omgerekend een 14 eurocenten, de rest weet ik nog niet omdat we natuurlijk zoals echte Hollanders ons karretje vol hebben geladen (zo'n 1200 kg laadvermogen over na volle bepakking) voor dat we gingen rijden en in Italië toch ook wel een beetje de voorraad op peil hebben gehouden.

Omdat het strand hier niet overal even schoon is en ook op vele plaatsen het strand een soort kleizand is, weet niet hoe ik het exact moet noemen, maar niet het zachte zand zoals wij gewend zijn. Dat vind je over het algemeen alleen bij grotere toeristenplaatsen, was het vinden van de "ideale plek" niet gelukt. Dus wij waren zo uiteindelijk op een camping in het plaatsje Gabes beland, het heeft niet echt veel van een camping weg maar we konden goed onze was doen de camper effe lekker uitmesten en op ons gemakkie de stad in. Overdag bleek de camping tevens dienst te doen als een soort schooltje, vele ouders met heel veel kinderen waren hier aanwezig, toch niet echt vervelend, ieder ouder let goed op de kinderen en dat zorgde dat veel overlast werd voorkomen. Gabes is een middelgrote stad voor de begrippen hier met heel veel smalle gezellige straatjes, heerlijk om er doorheen te slenteren. Opvallend is ook dat je echt (onze ervaring tot nu toe) overal ongestoord en zonder lastig gevallen te worden kan lopen (behalve de Medinina), echt een goede mogelijkheid om het van het normale dagelijkse leven te proeven. Schoon is de keuken niet, dus kijk uit waar je eventueel wat gaat eten, het eten van ijs is ons ook al diverse keren afgeraden. Internet verbinding tot nu toe slechts 1 netwerk kunnen vinden en dat was op de parkeerplaats van een politiebureau waar we eerder hadden overnacht, en inbreken in hun netwerk lukte mij niet, helaas.

Na 2 dagen begon het toch te vervelen, moest weg, we hadden weer lang genoeg op die "camping" gestaan. Vlakbij de camping konden we gas tanken werd ons verteld door de campingbaas. Dus met adres op zak wij zoeken, uiteindelijk gevonden op coördinaten N 36.42210 E 10.67484, dus voor diegene die ook naar Tunesie gaan en willen weten of je er een dampgastank kan vullen, ja dat kan, wel heb je er de vulaansluiting nodig die in Italië ook gebruikt wordt. Na het gastanken op weg richting El Jerba, een schiereiland dat bij de toeristen zeer bekend is, dus benieuwd wat we aantreffen. Net buiten Gabes vonden we ook een supermarkt waar we dus even onze voorraad weer op peil konden brengen, heb een hekel aan omkomen van de honger. Na het inkopen weer verder op pad, slechts een 20 tal kilometers verder zagen we een bordje met de aanduiding "strand", goed natuurlijk effe kijken, een leuke plek om te zonnen, echt nog twijfelen blijven we hier of gaan we verder, het werd verder. Ook stond er nog een stel uit Zwitserland met een zelfbouw Sprinter 4X4 drive, leuk om mensen tegen te komen die ook van een "net iets anders" vakantie houden. En zo werd het een leuke tocht langs de kust en voordat we het eigenlijk in de gaten hadden zaten we al op het pontje om over te steken naar "El Jerba". Intussen waren we zo'n 4.000 km vanaf huis, gaat eigenlijk snel en ongemerkt.

El Jerba is een schiereiland dat je aan de ene kant bereikt door middel van pontje en aan de andere kant heb je de mogelijkheid om een lange dam te gebruiken, we gaan het eiland op met het pontje en verlaten het eiland via de dam. Goed het pontje afgereden en direct merk je dat je in een toeristisch gebeuren zit. Vele hotels en boulevards met palmbomen etc... heb je hier. En er zijn behoorlijk wat toeristen hier ondanks dat het eind december is. Door het vliegveld, hotels etc.. op dit eiland te houden zullen er denk ik weinig van deze toeristen het "echte Tunesië" zien, vele blijven op het eiland. Alle hotels hebben hun eigen stukje strand opgeëist en dus ook afgebakend, zo is er hier voor de toerist niet makkelijk iets te vinden, maar wij zijn niet zo maar een toerist, lekker bloedeigenwijs bleven we zandpad in en zandpad uit rijden, zo kwamen we op de meest vreemde plaatsen terecht tot en met een vuilnisbelt toe. Het vreemde is eigenlijk dat niemand iets zegt, gewoon onschuldig smoeltje trekken vriendelijk zwaaien en doorrijden en zo vonden we een heel leuk stukje strand waar we dus ook zo'n 5 dagen zijn blijven staan tussen de peperdure hotels met onze 508 roling hotel. Het leven is zo slecht nog niet in ons 508je.

Hele dagen in de zon zitten, beetje wandelen, beetje sporten en verdere planning maken waar we naar toe gaan, geloof me, best wel zwaar hoor! De temperatuur ligt zo'n beetje rond de 20 graden, veel zon, maar helaas net te koud om in de zee te zwemmen.

De volgende stap is richting Douz te gaan maar niet de gebruikelijke route, wilden meer zien, dus langs de kust verder afzakken naar het zuiden. Via de dam verlieten we het eiland wat voor iedere bezoeker die van strand houdt een aanrader is. Via de kust kwamen we in Ben Guerdane terecht, op zich niet veel bijzonders, wel leuk was dat het juist marktdag was, dus even de lokale markt op. Een markt waar alleen lokale mensen kwamen en geen toeristen, wat een verschil! Daarna richting de streek Dahar, hier zijn vele ondergrondse huizen (eigenlijk in de bergen gebouwd). Echt de moeite waard om deze streek te bezoeken, je gaat van dorpje naar dorpje en intussen zie je allerlei bijzonderheden in de bergen. In de avond naar de stad gereden om daar voor de nacht een plaats te vinden en ook om te tanken. De volgende ochtend besloten we om terug te gaan naar Dahar en daar vandaan via de zandvlaktes naar Douz te rijden. In de buurt van Douz wilde we proberen om een stukje in de woestijn terecht te komen om daar te overnachten, wij wilde ervaren hoe het is om in de nacht de stilte van de woestijn te slapen.

Deze zandvlaktes vormen het gebied tussen de woestijn en de bewoonde wereld. Goed wij gingen vrolijk op pad met onze trouwe 508, al snel werd de afstand tussen de dorpen onderling groter, ook werden de dorpen steeds kleiner ??? Toch nietsvermoedend bleven wij onze route aanhouden, op een gegeven moment was het woestijnzand (roodachtig van kleur en zeer zeer fijn) langs de weg zichtbaar. Ook viel het op dat we eigenlijk geen tegenliggers meer tegenkwamen, rijd wel lekker relaxed natuurlijk maar toch, kreeg toch een gevoel dat misschien onze plannen een beetje teveel van het goede waren, maar okay, als een echte Hollander kei eigenwijs toch doorrijden.

Af en toe kwamen we een 4x4 tegen vol met toeristen, allemaal verbaasde gezichten, waarom? nooit een camper gezien ? Niet teveel aandacht aan geven en stug doorgaan, het zand naast de weg werd ongemerkt hoger en ook meer over de weg uitgewaaid, en ja natuurlijk kan ook niet anders, op een gegeven moment reden we alleen nog maar grotendeels in het zand, toch ging best goed, meer omdat dit zand was wat over de weg was gewaaid, dus best een stevige ondergrond. Echter hoe verder we kwamen hoe dikker de zandlaag over het wegdek werd, en je kon er op wachten, zag een dal en we moesten daar doorheen echter het einde van dat dal liep best behoorlijk steil omhoog, niet echt in ons voordeel, resultaat tot aan de assen weggezakt. Dit heb ik weer, op de kleuterschool ruzie met de schooljuf omdat ik niet in de zandbak wilde spelen en hier ga ik het vrijwillig opzoeken. Graven, er zat niets anders op. Na circa drie uurtjes graven zonder resultaat kwam er een 4x4 jeep aan, deze wilde mij er wel uit trekken maar meneer slim vertelde mij dat de jeep niet van hem was en hij mij alleen mocht helpen als ik 50 euro zou betalen, sorry meneer slim, aan het verkeerde adres. Stom verbaasd keek hij mij aan toen ik hem wegstuurde, intussen was het al echt donker. Konden nu toch niets meer doen, in de tijd dat ik een douche nam heeft Roxana een lekker soepje gemaakt. Goed we wilde ervaren hoe het is om in de woestijn te overnachten ? Dat konden we dus nu! Na het eten zijn we lekker gaan slapen, wat een rust hier, wat een stilte, heerlijk. Denk nu niet dat ik gelukkig was met de positie van de camper, natuurlijk niet, toch maar zien om er uit te komen, echter ik kon er niets meer aan veranderen dus dan maar het beste er van maken.

De volgende ochtend na het ontbijtje naar buiten geklauterd om een plan te smeden om hier vandaan te komen, achterwielen waren nog vrij van het graafwerk van gisteren, cardanas moest ik nog uitgraven, dus daar maar aan beginnen. Toen ik onder de auto lag zag ik dat het reservewiel, trekhaak etc... ook uitgegraven moest worden. Toen ik het cardan vrij had kwam er juist een grote 4x4 jeep aan, deze wilde mij wel helpen, kabel eraan en trekken, daar gingen we, op naar het iets hardere stuk. Toch een goed gevoel als je weer verder kan. Hopen dat we vrij snel een dorpje vinden met een "normale" weg. Intussen was het weer tijd om te eten, dus eerst de camper uitmesten en toen lekker gegeten. Het aantal 4x4's van tourorganisaties die ons passeerde nam behoorlijk toe, en natuurlijk stom verbaasd wat een 508 daar deed, nou gewoon even een boterhammetje eten. Nu moet je je even inbeelden dat hier de "reisagenten" tourtrips met een jeep door de woestijn verkopen onder het mom dat het gevaarlijk is en alleen toegankelijk voor grote jeeps en rijden alleen in colonnes. Dan halverwege staat er ineens een idiote Hollander met z'n 508 busje vrolijk vakantie te vieren als of het de normaalste zaak van de wereld is. Blijvendie stoere verhalen van hun niet echt geloofwaardig meer, toch?

Na circa 7 km zagen we de provinciale weg lopen, echter 200 m voor de weg lag zoveel los zand, daar kon ik echt niet door heen komen. Had ik een schep en rijplaten bij me gehad (wat dus de volgende keer echt wel mee gaat) dan had ik er door heen gegaan. Dus twee mogelijkheden, of helemaal terug of een andere weg zoeken, de laatste optie had de voorkeur dus de wagen laten staan en gaan lopen om een ander spoor te vinden. Met weg bedoel ik dus geen weg zoals we gewend zijn maar een spoor in het zand waar dus al meerdere auto's hebben gereden en zo eigenlijk hardere stukken zijn ontstaan. jaja, zeg het maar .... hij is de weg kwijt! Na een uurtje of zo lopen en goed kijken wat de mogelijkheden waren lukte het om een mogelijke weg naar de provinciale weg te vinden. Starten en proberen, wonderwel ging het absoluut geheel zonder problemen alsof we op de A16 zaten.

De provinciale weg waar we nu op zaten was tevens de weg naar Douz, wat een geluk, onze bestemming. Onderweg kwamen we nog een ander Mercedes camperbusje tegen, even gestopt, praatje maken. Was een vriendelijk stel uit Duitsland, hadden een leuke tip voor ons om in route in te passen, namelijk het gaan bekijken van de o zo bekende woestijnrozen, ik begreep totaal niet waar ze het over hadden, maar niet gezegd en dacht ik zie het wel als we er zijn. Ook deze mensen waren onderweg naar Douz, gezamenlijk reden we het laatste stukje om vervolgens in Douz naar een camping te gaan. In Douz vonden we snel en zonder problemen de camping dankzij de uitzonderlijke perfecte routebeschrijving die Jeroen via camperreis.nl naar mij gemaild had, nogmaals Jeroen toppie, we hebben heel veel plezier van de info.

Deze camping een ervaring apart, echt wat een sfeer!! De camping lag midden in Douz, deze stad is de poort naar de Sahara, vol met motorrijders, 4x4 jeeps en campers. Alles stond gewoon door elkaar, geen bekende groepjes, nee iedereen had tijd voor iedereen, en veel belangrijker, iedereen had z'n eigen verhalen en ervaringen, in een woord geweldig. Onze buren (22 jaar ervaring met Tunesie) waren met een landrover, zij waren gepensioneerd en wilde nu georganiseerde tours gaan verkopen in Zwitserland. Via foto's op onze computer konden we achterhalen waar wij nu eigenlijk met onze 508 hadden gereden (bedoel dus het zandweggetje). Zij konden niet begrijpen dat we daar zo doorheen zijn gekomen, ik kon hun weer niet begrijpen omdat zij het niet begrepen, kan je het nog volgen?

Om even terug te gaan naar de weg, het is mij opgevallen dat de camperrijders hier nog vriendelijk zijn tegen elkaar, snel een praatje maken met elkaar, waarschijnlijk omdat er nog niet zo veel zijn. Alle type campers vind je hier, van een omgebouwd busje tot grote gloednieuwe integraal campers toe. Bij de andere mensen natuurlijk heel veel info ingewonnen over bijzondere plaatsen, natuurlijk was het meeste over plaatsen in woestijn, voor ons dus nu onbereikbaar.

Zondag 4 januari, na het ontbijt de was gedaan, en verder eigenlijk helemaal niets, alleen maar in de zon gezeten. De kaart van Tunesië voor de zoveelste keer bestuderen en eigenlijk zitten we dicht bij de grens van Algerije. We willen ook een paar mooie plaatsen bezoeken die eigenlijk op de route naar de grens liggen. Ons plan is beetje aangepast, we gaan kijken of we Algerije in kunnen komen, dus we gaan richting Tozeur en dan gaan we een stukje links naar de grens (zo'n 80 km) om info te verkrijgen van de douane. Tussen Tozeur en de grens ligt een oase Nefta heel leuk om even te zijn. Bij de grens aangekomen kregen we al snel alle info die we wilden van de vriendelijke douaniers. Indien we Algerije in wilden, moesten we visa halen bij de ambassade, de dichtstbijzijnde was in Gafsa. Dat kwam mooi uit Gafsa lag eigenlijk op onze route, dus als het visa gebeuren niets werd hadden we ook niets verloren, dus op naar Gafsa.

Gafsa is een behoorlijke grote stad met een enorme drukte, bij aankomst hebben we eerst even de gastank gevuld, ging maar 14 liter in, maar gewoon voor mijn gevoel, vol is vol, je weet maar nooit. Een gasstation vinden is vrij makkelijk, in de grote steden rijden de taxi's op LPG, dus gewoon even aan een taxichauffeur vragen of een tankstation in de gaten houden waar veel taxi's staan. Op zoek naar de ambassade, die hadden we snel gevonden en paspoorten onder onze armen, paar losse euro's in het zakje en naar binnen. Ook hier weer een uiterst vriendelijke ontvangst, helaas sprak men alleen Frans, het opperhoofd werd erbij gehaald omdat hij Engels sprak. Nu noem ik hem een opperhoofd, niet om deze man belachelijk te maken, maar zijn houding en de houding van de mensen om hem heen kwam op hetzelfde neer. Iedereen op die ambassade kroop ongeveer voor deze man.

Ons gemoedelijk opperhoofdje sprak inderdaad Engels en vertelde ons dat wij een uitnodiging van iemand uit Algerije nodig hadden of een reservering van een hotel, zodat men kon zien waar we verbleven. Ja dat hadden wij dus niet, toen ik hem vertelde dat wij met een camper door Tunesië trokken en zeiden dat Tunesië zoooo verschrikkelijk mooi was en wij ook wilde kijken of Algerije net zo mooi was, ging hij overstag, (hij vertelde mij dat Algerije veel mooier was, waarop ik zo groot mogelijke ogen openzette mijn wenkbrauwen fronste zodat hij kon zien dat ik het niet direct geloofde en hij moest mij overtuigen van wat hij beweerde) even pasfoto's maken en een uurtje later hadden we het visum op zak. Echter ons dapper opperhoofdje wilde perse met ons een restaurant bezoeken, dus wij met het opperhoofd der Algerijnen (of hoe noem je die mensen?) op pad. Het werd een gezellige avond en behalve veel info over Algerije ook gezamenlijk de vredespijp gerookt en diverse Tunesische  (ofzo) gerechten geprobeerd, het ene wel lekker het andere niet, namen ben ik natuurlijk alweer vergeten.

Brick met tonijn is lekker, een soort bladerdeeg met daarin een ei, tonijn en wat andere prut. Toen ons opperhoofd wel heel erg op de Tunesiaanse tour ging (schapenkop doorgezaagd en dan leeglepelen) vond ik het welletjes en heb het bij cola gehouden. Na het overhandigen van zijn visitekaartje met privé-nummers (mocht er iets zijn in Algerije konden we hem altijd bellen) namen we afscheid.

Ons visum ging in vanaf 10 januarie, dus nog 3 daagjes in de buurt hier zwerven (wat een straf zeg) en dan naar Algerije. Algerije willen we een niet te lange tour maken, zo'n 2 a 3 weken rondtoeren en dan bovenin uitkomen om daar weer Tunesië in te komen om vervolgens onze reis in Tunesie voort te zetten. Dus op ons gemak naar Mides gereden, ligt aan de Algerijnse grens en daar zijn de Mides Canyons te vinden. Een enorme diepe en steile ravijn waar diverse verschillende steensoorten gevonden worden, gewoon leuk om dit eens gezien te hebben. Dan net onder Tamerza heb je de "grand cascade" dit moet een grote waterval voorstellen. Twee jaar geleden thuis een bevroren waterleiding gehad, het water wat daarbij vrij kwam (na het ontdooien) zou deze "Grand Cascade" scheel van jalouzie laten kijken, wat een nep zeg dit gebeuren, een beetje water wat uit de bergen komt, nee stel me bij een waterval wel iets anders voor.

Onder Tozeur ligt een groot zout meer, dus daar maar eens gaan kijken, het meer wordt geheel omringd door een verharde weg, echter vanaf deze weg heb je een 4x4 nodig om bij het meer te komen, soms als je geluk hebt komt het water tot aan de weg, helaas hadden wij dat geluk niet, toch is het mooi om dat meer rond te rijden diverse plaatsjes zie je hoe de lokale bevolking hele standbeelden maakt van zout. De totale route om het meer beloopt zo'n 400 km. Deze route eindigt precies in het plaatsje "Hazoua" een grensplaatsje waar wij dus Algerije in zouden gaan, komt mooi uit.

18.00 uur was het ongeveer toen ik onze super 508 tot stilstand zette bij de douane in Hazoua. Deze grensovergang wilden wij nemen omdat we dan in Algerije in de Sahara uitkwamen. Vriendelijk maar toch enigszins onder de indruk dat wij daadwerkelijk visa in onze paspoorten hadden voor Algerije wees de douane ons een parkeerplaats aan, pal naast de slagboom. Het was namelijk nog 9 januari en onze visa start op 10 januari, dus even tot 24.00 uur wachten, geen probleem, eten gemaakt, koffie gezet en slapen.

24.00 uur kloppen op de bus maakte ons wakker en direct duidelijk dat we de grens over mochten na de afhandeling van de formaliteiten. Toen de douane begreep dat we zo maar "effe" naar Algerije gingen en dus ook geen gids hadden wisten zij wel bijna zeker dat de Algerijnse douane ons zou terugsturen. Nu kregen we te horen dat je als toerist niet zonder een gids in Algerije kan reizen, dus zo'n gids moet je huren, voor eten en onderdak (hotel) zorgen etc.... tja dat was effe niet de bedoeling, dus ons besluit was om het verhaal van de Algerijnse douane aan te horen en indien die gids vereist was zouden we het plan "Algerije" vergeten. Inmiddels was het 01.00 circa toen we met een brede grijns bij de Algerijnse douane verschenen, helaas voor verdere info moesten we wachten tot 08.00 uur, immers de grens was ’s nachts dicht. De volgende ochtend werd het hele verhaal ons duidelijk, de chef zelf sprak Engels dus dit was een meevaller. Een gids is alleen verplicht als een toerist de Sahara in gaat, dus als je noordelijk blijft is er niets aan de hand, een voorzorgsmaatregel zodat er niets met toeristen in die grote zandbak gebeurt, en helaas de grensovergang waar we stonden was in de Sahara, dus omdraaien en een grensovergang meer noordelijk nemen was zijn advies, b.v. Ain El Karma. Goed wij weer terug naar de Tunesië grens, moesten weer alle papieren in orde maken dus zou wel even duren, echter stomverbaasd zagen wij dat de douaniers al lachend naar ons stond te wuiven toen wij aan kwamen rijden, de douaniers van vannacht hadden hun collega's waar ze door waren afgelost ingelicht over ons, en waren dus geheel op de hoogte, slechts 15 minuten later pruttelde de 508 richting het noorden, wij gingen het hogerop zoeken.

Het ritje naar Ain El Karma duurde langer dan we dachten, diverse keren zagen we leuke plekjes dus effe stoppen. In Ain El Karma waren we snel klaar, we konden hier de grens niet over, had iets te doen met franse auto's alleen of zo iets, niemand sprak Engels en wezen naar onze 508 "problem" "problem" was het enige wat ze duidelijk konden maken (hebben echt geen verstand van auto's !!! een 508 problem???) maar goed, de volgende grensovergang was zo'n 200km verder "Bou Chebka", gaan we het gewoon daar proberen, immers we hebben die visa niet voor niks! In Bou Chebka aangekomen was het inmiddels al 17.30 uur, de Tunesie douane regelde alles snel zodat wij snel bij de douane van Algerije stonden. Eerst auto parkeren dan naar een hokje waar je papieren moet invullen, daarna loop je naar een gebouw waar zowel de politie als de douane zit voor verdere afhandeling, intussen was Roxana eten aan het maken. Eerst moest ik naar de politie, deze vertelde mij (weer een geluk, sprak Engels) dat ik de auto naar de douane moest rijden, uhh ja maarre Roxie is met mijn aardappeltjes bezig, hoe ga ik dat doen? Heel zachtjes (als of ik alle tijd van de wereld had) huppelde het 508je naar de douane, stom verbaasd zag hij dat Roxie gewoon stond te koken in een 508, hoe is dat mogelijk??? Verdere controle was niet meer nodig en moet eerlijk zeggen, perfect, we hebben niets meer gedaan iedereen was vriendelijk en regelde alles voor ons, echter niemand zei dat we konden gaan, het eten was klaar, dus ik ging eerst eten, nu had ik geen haast!

Na het eten en afwassen (jaja zucht zucht ook dit moet gebeuren) ging ik maar weer eens naar de politie en toen vertelde de politie dat ik 2 opties had, de eerste was om een uurtje te wachten, dan zouden wij onder politiebegeleiding naar Tebessa gebracht worden omdat zij ons ‘s avonds niet alleen wilden laten rijden, of terplekke overnachten en morgenochtend onze weg vervolgen, laatste optie hebben wij voor gekozen, dus heerlijk op de grens geslapen bij ome agent en de volgende ochtend lekker fris starten.

De volgende ochtend moesten we een plan maken, uhh ja dat werd een probleem, waar moesten we heen? Waar was wat te zien ? We hadden visa van Algerije maar daar stopte het dan ook bij, niet eens een wegenkaart! Okay met Roxie afgesproken we rijden naar Algiers (de hoofdstad van Algerije) kopen daar een kaart en intussen zien we wel wat we tegenkomen op de weg. Dus gifgroene 508 met 2 brede grijnzen in op pad naar Algiers. In Tebessa (dat was namelijk de eerste stad die we tegenkwamen) geld gewisseld, zo wij konden tenminste tanken, eerste tankstation direct gestopt, mis!! geen diesel, 2de tankstation ook mis, ook geen diesel, derde ook geen diesel, begon toch stilletjes te knagen, had wel een extra jerrycan van 20 liter bij me voor alle zekerheid maar daar kon ik met een vlotte inschatting niet heel Algerije mee rond tuffen. Bij de eerste agent die ik zag gestopt en gevraagd. Die vertelde ons dat een stukje verderop overal diesel te verkrijgen was, dit had met de grensstreek te maken, alle diesel verdween op duistere wijze de grens over om in Tunesië verkocht te worden.

En inderdaad een 30 km verder konden we tanken, we hadden net 200 euro gewisseld dus met een gerust hart vertelde ik de man dat ie hem helemaal vol moest tanken, ging ruim 38 liter in, moest betalen 530 dinar (Algerijnse dinar) en natuurlijk wij zouden geen echte Hollanders zijn als we niet direct effe moeten omrekenen hoeveel euro we nu eigenlijk hebben betaald, dus hoeveel dinar kreeg ik voor 1 euro, dat was 95,23 dinar dus 530 : 95,23 = 5,56 euro, uhhh denk een rekenfout, maarre nee hoor, 1 liter diesel kost 13,70 dinar dus net iets meer dan 14 cent, whouw dit is pas een vakantieland.

Half uurtje na het tanken verdween de zon en begon het te regenen, en da vin ik nie leuk !!! Om eerlijk te zijn viel de eerste indruk van Algerije een beetje tegen, ontzettend mooi natuurschoon, eerlijk waar echter wordt verziekt door enorm veel zwerfvuil (soms leek het complete stortplaatsen) wat je dus echt overal zag. De wegen zijn zeer goed, echter naast de weg geen trottoirs maar complete modderpoelen, ik overdrijf nu echt niet. Dus wilde je stoppen voor een restaurant, stond je met je klau... in de blubber, wilde je gaan tanken, stond je met je po.... in de bagger en ga zo maar door. Maar goed vol goede moed naar Algiers, de dag verliep voorspoedig op de barricades na, ontzettend veel barricades op de weg van de politie en het leger, elke keer stoppen. Moet wel hierbij vermelden dat alle (geen enkele uitgezonderd) ontzettend vriendelijk, beleefd en correct waren. Goed 's avonds gestopt op een bewaakte parkeerplaats, toch kwam na circa een uur de politie, weer controleren, echter nu duurde de controle ongeveer 2 uur, alles per telefoon naar het bureau en die belde dan weer terug.

De volgende dag verliep eigenlijk hetzelfde, veel barricades dus veel keren stoppen voordat we eindelijk bij Algiers aankwamen. Vlak voor Algiers een leuke plaats gevonden om de nacht te staan, wilde niet meer in de avond Algiers naar binnen rijden, dus heerlijk geslapen langs het strand. De volgende twee dagen zijn we in Algiers geweest, vele straatjes door geslenterd, vele winkeltjes in en uit, hehe eindelijk geen aanvallen van horde verkopers, immers hier zitten we midden in het normale dagelijks leven. Persoonlijk vond ik het een mooie stad en een levendige stad, was er graag. Veel oude gebouwen, smalle straatjes wat toch een bepaalde sfeer met zich mee brengt. Wel jammer is dat je duidelijk zonder kennis van de Franse taal eigenlijk nergens komt in Algerije, vrijwel niemand spreekt Engels. Ook was Algiers ten opzichte van de rest van het land behoorlijk schoon.

De elektronica is schreeuwend duur in Algerije, een simpel fotocameraatje betaal je al gauw zo'n 300 euro voor (onze camera was een paar dagen eerder in elkaar gestort). Nu vind ik het niet erg om 300 euro te betalen maar het zelfde toestel kost in Roemenie zo'n 80 euro, dus das nie goe! De telefoons worden dus bij deze onze camera’s, moet kunnen. 

Na het bekijken voor zover als het ging van Algiers besloten we om toch maar terug te gaan naar Tunesië, dus we zouden zo rustig langzaam richting de grens rijden. ‘s Avonds betaald parkeren, kom in een modderpoel aan en een terreinchef wijst ons waar we moeten parkeren, we moesten 200 dinar betalen, dat was behoorlijk stevig aangepakt, maar goed ik heb betaald. Roxie startte met het maken van iets wat onze buikjes tevreden moesten stellen. Toch bleef bij ons die 200 dinar knagen, goed is slechts 2 euro, maar het klopte niet. Na het eten ben ik eens bij een chauffeur wezen informeren, die betaalde 50 dinar, kijk dat bedoel ik nu, de terreinchef is een beetje op de ondeugende tour. Ben eens op m'n gemakkie het restaurant ingewandeld en naar de grote baas gezocht, en jawel het geluk was aan mijn zijde, de baas sprak gebrekkig Duits. Heb hem netjes uitgelegd dat ik 200 dinar heb betaald en nog steeds op mijn bonnetje zit te wachten, het ondeugende terreinchefje werd op het wel bekende matje geroepen, en zo verhuisde er 150 dinars van de jaszak van het ondeugende terreinchefje naar de (eigenlijk net zo ontdeugend) grote baasje. Door mijn actie had het ondeugende terreinchefje 150 dinars voor zijn baas lopen stelen in plaats van voor zichzelf, was gelijk zijn vriend niet meer, helaas.

De volgende avond kwamen wij aan in een stad met de naam Guelma, een vrolijke actieve stad, veel volk op de been, dus eigenlijk best wel gezellig. Later op de avond een overnachtingsplek gevonden bij een tankstation, natuurlijk even tank vol, tevens gastank direct afvullen en vervolgens vragen of het een probleem is dat je er de nacht blijft staan, haast altijd goed, zo ook nu, werd me netjes een plaats aangewezen waar ik kon staan. Echter na een uur 2 grote politiejeeps naast ons, netjes kloppen en vervolgens vragen wat de bedoeling was, na uitleg stonden zij erop dat we de plek verlieten omdat het volgens hun ‘s nachts in die plaats behoorlijk gevaarlijk is. Dus met een jeep voor ons en een jeep achter ons met lampen en het hele circus aan verlieten wij het tankstation om vervolgens dwars door de stad naar een parkeerplaats gedirigeerd te worden direct tegenover het politiebureau, vervolgens werd er tegenover ons een wacht neer gezet ter bewaking. Het klinkt heel bizar als je het zo leest, echter alles ging in gemoedelijke sfeer, geen dwang, geen paniek of iets dergelijks, voor mijn gevoel een super overdreven bezorgdheid. Ook waren de agenten (niet alleen daar maar in geheel Algerije) zeer vriendelijk, geen machtsvertoon of iets dergelijks. Bijvoorbeeld, de volgende dag wilde wij de stad gaan bekijken, totaal geen probleem indien wij wilden kregen wij agenten mee. Wij wilden dit niet, immers als ik het gevoel heb dat dit echt nodig is ga ik er geen vakantie vieren. Wij zijn dan ook alleen op pad geweest, en geen enkele seconden hebben wij ons niet veilig gevoeld. De volgende dag zijn we naar de grens gereden en waren we weer in Tunesië.

Mijn idee over Algerije:

Een enorm groot land, vele soorten natuurschoon. Rijkdom zit in de steden en de rest hangt er maar bij. Geen schoon land, veel heel veel zwerfvuil. Wegennet redelijk goed. Computernetwerken slecht tot zeer slecht (communicatie overheid onderling). Ontzettend veel politie en leger op de been waardoor het vrijheidsgevoel toch een beetje in de verdrukking komt. De bevolking zelf is bij ons echt overal vriendelijk tot zeer vriendelijk overgekomen, men probeert je echt te begrijpen al verstaan ze je niet. Ontzettend veel ruines en thermale baden zijn er te vinden in Algerije. Gezien de taalbarrière, de vele politiebarricades en tevens het tegenzitten van het weer zijn wij niet lang in Algerije geweest, toch zou ik graag in de toekomst nog eens terug gaan naar Algerije, echter dan gezamenlijk met iemand die de franse taal beheerst.