Oost Europa deel 1

De aanloop

Adrie en Henk zijn op Donderdag 23 April van uit Eindhoven vertrokken om zich op 1 Mei te voegen bij een groep Campers die gezamenlijk een reis gaan maken van 45 dagen door Oost-Europa met als hoogtepunt een treffen bij Gerard (Exis) in Roemenië, die daar woont. Het verhaal is in Februari 2008 begonnen en uitgegroeid tot een Concept van Camperreis.nl met veel doelen om tijdens deze reis aan te doen. Inmiddels met Pensioen en dus alle tijd, kozen wij er voor om geen autobanen te nemen en zijn wij via Hasselt, Namen naar Dun sur Meuse waar een mooie Camper overnachting plaats is. De 2e dag ging het naar Munster in de Alsace langs Gerardmer (de achtertuin van Jeroen) met nog veel sneeuw op de Col de La Schlucht. De 3e dag ging het via Freiburg naar Kemten in Beieren. Een mooie stad. De 4e dag was de stop in Piding vlak bij Berchtesgaden. De 5e dag alsmaar via binnenwegen over de Tauernpas waar men nog volop aan het skiën was. Vervolgens door Klagenfurt en dan via  de Loiblpass , best pittig met meer dan 20% hellingen en echte haarspeld bochten, Slovenië in , richting Kroatië. Vlak voor de grens overnacht op een kleine Camping in de binnenlanden, bij een Cano-Center. Zeer idylles aan een meer met watervalletjes en stroom versnellingen. De 6e dag Kroatië in en dan via de D1 naar Split. Het naderen van Split geeft mooie uitzichten. Langs de kust weg overnachten wij in een Olijven boomgaard. 7e dag op naar Dubrovnik en de Camping Solitude, daar waren al verschillende van de groep aanwezig . Kennis gemaakt en een mooie plekje op gezocht.  8e dag 30 April. Adrie is aan het wassen geslagen en wij kijken wat rond in de omgeving. Inmiddels zijn Jeroen met Jolanda en Virginia en Wim en Kathalien binnen gekomen. `s avond zitten wij bij elkaar voor de Camper van Patrick.

Vr 1 mei 2009

Vroeg opgestaan met de zon onder de luifel en een mok koffie heerlijk bijkomen van gisteravond. Want Patrick was jarig en dat is gevierd. Op 1 stel na is de gehele groep kompleet. De Camper van hun staat hier wel op de Camping, maar zijn met een vliegtuig terug gegaan wegens een ziekte geval in de familie en zullen zich later weer bij de groep voegen. `s Middags zijn wij (Adrie en Henk) met  Patrick en zijn dochter Quirina met de bus naar het oude centrum van Dubrovnik gegaan om dat te bezichtigen. Dit is geheel gerestaureerd en is beslist de moeite waard om te bekijken. Wel super toeristisch.       `s Avonds hadden wij een welkoms Diner in het Restaurant vlak bij de Camping en hoorden wij hoe de reis verder gaat lopen en afspraken gemaakt hoe het een en ander met de onderlinge verbindingen werkt. Ik ga een verslag bij houden voor zowel   www.Camperreis.nl   als het Camper-Forum.  Deze worden dan door Jeroen per Satelliet door gegeven.
 

Za 2 Mei 2009
 
Vandaag breken wij op en gaan wij naar Sveti Stefan iets voorbij Budva in Montenegro. Wim en Kathalien blijven achter om de nakomers (Gerard en Wilma) die vandaag per vliegtuig terug keren op te vangen en dan zien wij hun in Sveti Stevan.  Er zij verschillende mogelijk heden om daar te komen en een ieder kan dat zelf in vullen. Wij kozen de route, om de baai van Kotor te rijden. Heeft veel weg van een Noorse Fjord. Je kunt ook een veerboot nemen om niet om de baai te hoeven  rijden. Daarna kun je kiezen voor een Pas of een Tunnel. De baai biedt veel mooie uitzichten en de weg is goed. Vervolgens gaat de route over Budva (het voormalige Zandvoort van Yugoslavie) met mooie stranden van af de weg te zien. Aan de Grens van Montenegro stonden wij voor het eerst tijdens deze reis, in een lange rij te wachten wegens Paspoort controle en het kopen van een Autowegen vignet, wat per 1 Mei ingevoerd is. Daar wij met een Hyundai H200 reizen, kosten dat voor een kleine wagen € 10.00 , voor alle anderen was dat € 30.00.  Is een jaar geldig.

Aangekomen op de Camping Crvena Glavice in Sveti Stevan, hoorden wij dat er 2 wagens over de Pas zijn geweest en 1 omgekeerd is wegens het weer boven in de bergen en dus ook via de tunnel is gekomen.  Om een uur of vijf was er een Feestje voor de Camper van Jopie en haar man Nico omdat Jopie weer een streepje meer kon zetten achter haar 18 lentes. Was weer een gezellige boel.
 


Zo 3 Mei
 
Om 06.30 uur opgestaan. De lucht is grauw en veel wind. Koffie gezet en ondertussen begon het op te klaren. Dus toch voor de Camper koffie drinken. De meesten slapen noch , alleen Bert is er ook vroeg uit om de hond uit te laten en komt langs voor een praatje. Wij zouden van ochtend een wandeling maken naar een eiland die te bereiken is via een dam. Op het eiland vormen de huizen een Hotel voor de rijken van deze aarde, er zouden veel gereserveerde vertrekken zijn van beroemdheden echter het is nog niet geheel hersteld van  oorlogsschade en daardoor  nog niet toegankelijk. Daarom was een ieder vrij om de dag zelf in te delen. Sommige liepen naar het strand en anderen gingen de stad in. `s Middags arriveerde Wim en Kathalien en even later Gerard en Wilma. Na de kennismaking kregen wij instructies van Jeroen over de rit voor morgen naar Albanie. Patrick gaat vooruit om ons allen bij de grens te assisteren bij de passage en Jeroen met Jolanda gaan meteen door naar het Hotel om een Gids te regelen en ons allen daar op te vangen.

Ma 4 mei

Om 8.00 uur vertrekken Patrick met Quirina en Jeroen met Jolanda en Virginia.  Om 9.00 uur beginnen de anderen geleidelijk aan te vertrekken en om 10.00 uur is een ieder onderweg naar Albanie. Het Hotel is in de plaats Shtoji. De rit is zeer boeiend en afwisselend. Ook voor de chauffeur is het goed mogelijk om rond te kijken, want hoger dan de 3e versnelling lukt zelden en dan nog maar voor een honderd meter. De 5e versnelling heb ik maar opgeborgen , want die kun je hier niet gebruiken. De slechte wegen beginnen te wennen. Dan gaat de weg over op een autoweg met (Peage). De rit gaat door een zeer lange tunnel en daarna kwam een betaal loket, kosten € 5.00 . Vervolgens een kleinere tunnel. Dan door Podgorica en Tuzi. Daar hield de Politie ons aan en op de vraag of wij toeristen waren en waarheen de weg ging legde hij ons in keurig school-Engels uit dat wij op de goede weg waren en het nog een 20 Km naar de grens was en wenste ons goede reis. De weg werd steeds smaller en steeds slechter. Toch haalde ons nog Albanezen in met  oude Mercedes-Benzs.  Adrie maakt onderweg foto`s en dan sta je ineens voor de grens. Na dat de Politie en de Douane hun werk hadden gedaan en de nodige Stempels waren gezet ging het weer verder. Een paar kilometer verder zijn wij van de weg gegaan om te Picknicken. Dan de laatste kilometers voor deze dag kruipend door de Dorpen om de mensen en de kuilen te ontwijken en niet door de vuilnis hopen te rijden. Regelmatig hoor hoef gekletter van een paard met kar.  Bij het Hotel aan gekomen, stond Jolanda ons al op te wachten en leidde ons naar een veld tegenover het Hotel waar wij net als Zigeuners bij elkaar konden gaan staan.
 
 
Wij kregen te horen dat er een gezamenlijke Diner was in het Hotel om 19.15 uur. Tot die tijd lekker bij elkaar hangen en een ieder zijn  verhaal aanhoren. Ook kon je gebruik maken van een douche of bad, er was een kamer in het Hotel gehuurd en om de beurt kon je de sleutel krijgen. `s Avonds een heerlijk 3 gangen menu, echter het was wel wennen hoe snel de gangen op tafel werden gezet. Het voorafje was  een plakje kaas met gesneden olijf en dunne plakjes tomaat in aluminium folie uit de oven.  Het hoofdgerecht bestond uit een gegrilde varkenslap met aardappeltjes ,groenten en sla met een room saus, het toetje was een kant en klaar puddinkje op gemaakt met slagroom. Het smaakte een ieder goed. In middels is ook de Gids gearriveerd. Het programma voor morgen begint om negen uur. Er is een Bus gehuurd en een ieder maakt een lunchpakket.  

Di 5 Mei

Om 6.00 uur schijnt de zon en het blijft genieten met de eerste mok koffie naast de Camper en het verkeer op de weg gadeslaan.  Het is een grote doorgaande weg met veel verkeer. Af en toe een paardenwagen er tussen door en allemaal met veel kabaal en getoeter over de slechte smalle weg.

Om 9.00 uur stappen wij met z`n allen in de bus en  de tocht gaat naar het Theti nationaal park. Wij moeten nog afwachten hoe ver wij komen , want de Pas zou weer dicht gesneeuwd zijn. In Koplika slaan wij af en gaat het de bergen in. Na een uur rijden wordt er een pauze in gelast voor de laatste Bar op deze route. Ondertussen hebben wij even contact met de Trombosedienst in Eindhoven, om advies voor Adrie om dat haar bloed een te hoge INR waarde heeft. Zij sturen een mailtje naar ons toe met een advies en de tocht gaat weer verder. Na een 20 minuten rijden houd het asfalt op en gaat het verder Off the Road. Na wederom een 20 minuten in de bus door elkaar geschud te zijn stoppen wij voor een school en doen daar een bezoek. Wij worden zeer vriendelijk ontvangen en zien hoe primitief het daar toegaat. In 3 lokaaltjes word er les gegeven voor alle leeftijden. Wij praten met een paar meisjes van ongeveer 15 jaar in het Engels en horen dat zij 9 jaar hier op school gaan.  Nico en Jopie hadden een doos met spullen bij zich voor de school (pennen, potloden, puntenslijpers, gummetjes enz.enz.) en hebben dat aan het schoolhoofd af gegeven. Vervolgens ging het te voet verder. Dit werd te zwaar voor Adrie, maar Jeroen was met zijn wagen meegegaan en Adrie kon bij hem in de truck de tocht meemaken. Na een uur lopen had Jeroen een mooie plek gevonden waar wij de Picknick hielden met de meegenomen luns pakketten. Het was in middels 13.00 uur (plaatselijke tijd 12.00 uur). Genietend van de omgeving en de bergen. De tocht ging niet verder, want de Pas was inderdaad dicht. In middels was de bus ook boven gearriveerd en ging de tocht weer terug en naar Shkodra en voorbij Shkodra waar een middel eeuwse brug nog intact te zien is. Daarna ging de bus naar het Rozofa kasteel. De gids die deze dag met ons mee is gegaan, vertelde de geschiedenis over de wat oppervlakte betreft , grootste kasteel. Van hieruit hadden wij ook een mooi uitzicht over Shkodra met 180.000 inwoners. `s Avonds hadden wij weer een prima Diner in het Hotel. Jolanda en Jeroen hadden gevraag of het tempo met het opvoeren van de gangen iets langer mocht duren, zodat de onderlinge gesprekken aan tafel meer kans kregen en dat werkte. Jeroen vertelt over het programma voor morgen en er was weer een dag voorbij.
 


Wo 6 mei 2009

Het bekende ochtend ritueel met de koffie. Dan het ontbijt. Het gaat een warme dag worden en wij zetten alles weer goed vast in de Camper, voor een rit van 140Km. Wij worden na 15.00 uur verwacht bij het MAI-TAI Hotel voorbij TIRANA. Er is ons mede gedeeld om te zorgen dat je voor 15.30 uur door Tirana bent , voor dat de spits begint.  Wij rijden om 9.00 aan en er is al een levendige handel langs de weg en in de dorpen waar wij doorheen rijden. Mannen met de fiets op de weg met achter op grote manden voor kippen of ander klein vee. Wij zien handelaren langs de kant van de weg met schapen en geiten, die met de poten aan elkaar vast gebonden zitten. Adrie was niet instaat om daar foto`s van te maken, zo zielig vond zij dat en ik had mijn handen vol aan het stuur en op te letten voor plotseling opduikende gaten in de weg. Door de dorpen is het stapvoets rijden en stilstaan vanwege de drukte. Buiten de dorpen waren al hele stukken goede wegen, zodat ik de vijfde versnelling uit gepakt hebt en met een gangetje van 70Km per uur schoot het vandaag wel op. Rond 12.00 uur gestopt in een dorp bij een Bar om koffie te drinken. Wagen langs de kant en kijken voor een geschikte parkeerplaats. Jongens die onder een parasol zaten bij een auto wasplaats, die je onderweg zeer veel tegen komt, waren heel behulpzaam om mij op een plekje te manoeuvreren, nadat ik een gebaar had gemaakt dat wij wat wilde drinken. Toen ik mijn fototoestel uit de auto pakte, maakte zij mij attent op speciale gebouwen die mij nog niet opgevallen waren. Zij spraken redelijk Engels en er ontstond een leuk gesprek. Daarna stopte wij in Tirana voor een Bank om geld te wisselen. Deze stad is vergelijkbaar met Amsterdam wat grote en drukte betreft. Wij hadden ondertussen al wel ervaren dat de bewoners en de Politie zeer coulant zijn met toeristen die even stoppen of dubbel parkeren. Vervolgens voor een bakker gestopt voor brood. De verkoopster liet mij wat soorten zien en toen ik een keuze had gemaakt keek ik rond in de kleine zaak en ontdekte een deeg machine, een rijs kast en een moderne oven voor pakweg 100 broden in een ruimte kleiner dan onze woonkamer. Ik haalde mijn fototoestel en Adrie uit de auto en gingen terug naar de bakker. De dames die daar werkte, vonden de belangstelling leuk en gaven tekst en uitleg van hun bakkerrijtje. Vervolgens naar de overkant van de brede drukke straat voor fruit. Ook daar ontstond een leuk gesprek in het engels met de verkopers. Met grote aardbijen en lekkere appels ging het op een sukkelgangetje Tirana uit. Even daarna aan de kant van de weg heerlijk gepicknickt in de zon en even later voegde Bert en Tinie zich bij ons. Terwijl wij met elkander spraken, vroeg een voorbijganger of wij wat wilde drinken in de Bar 10 meter verder. Daar trakteerde hij ons op koffie en wisselde informatie aan elkaar uit. Waar hij werkte en wat wij deden. Het ging wat moeilijk met half Duits en enkele woorden Engels. Wij wilde betalen, maar dat wilde hij niet hebben. Hij had ons uitgenodigd. Lands eer, lands wijs. Daarna naar het Hotel. Jolanda wees ons naar de parkeerplek en nadat de auto een beetje recht was gezet met wat stenen was het heerlijk een pilsje te drinken op het overdekt terras van waaruit wij een mooi uitzicht hadden op de omgeving. Langzaam aan kwam iedereen binnen en was het weer een gezellig treffen. Tussendoor ging een ieder zich douchen in de gereserveerde kamer en om 19.00 uur werd er een Diner op het terras geserveerd. Om 21.30 uur trekken de meeste zich moe terug in hun Camper. Morgen begint weer een excursie om 9.00 uur.
 

Do 7 mei

Na een rumoerige nacht, want wij staan op de parkeerplaats van een Hotel langs de weg achter een haag en aan de overkant is een Benzine station waar `s nachts ook getankt wordt en dan de waakhond aanslaat. Ook vrachtverkeer veroorzaakt veel lawaai, maar goed het is vakantie. Om 9.00 uur staat er een bus voor het Hotel en wij vertrekken naar Tirana voor een stadsexcursie. De stad doet niet onder voor Parijs, Berlijn of Londen, alleen her verkeer lijkt chaotisch. De verkeerslichten staan aan, maar toch regelt de Politie het verkeer. Tevens bezoeken wij het grote museum op het Skanderberg Square. De Gids die deze dagen ons begeleid, geeft uitleg over de geschiedenis van Albanie. Een boeiende rijke Historie met overheersingen van de Turken , Italianen en de Russen. Daarna was het koffie drinken met gebak getrakteerd door Jeroen die vandaag weer een jaartje ouder werd. Vervolgens stapte wij weer in de bus om 12.30 uur en de tocht ging naar Kruja in de bergen een Historische plaats Ruim een uur rijden, echter wij misten Virginia. De Bus heeft nog een rondje gereden over Skanderberg Square wat een half uur duurde met dit verkeer,maar geen Virginia te ontdekken. Virginia kennende, vertrouwde wij er op, dat zij zich wel zal redden . Vervelend genoeg had zij op dat moment geen GSM bij zich. Aangekomen in Kruja  ging het eerst naar het Restaurant voor de lunch. Nauwelijks binnen, arriveerde Virginia per Taxi. Dus iedereen weer blij. Na de lunch bezochten wij nog 2 musea, 1 over de Albanese geschiedenis en 1 over oude gebruiks voorwerpen en huis in richtingen van vroeger, vervolgens liepen wij nog door een souvenirs straatje. Opvallend is , hoeveel jongelui je aanspreekt en in het Engels met je converseert. Al met al een zeer vermoeiende dag, wat ook wel te merken was in de bus op de terugweg, want ook de schrijver dezes kneep even zijn ogen dicht.
 
 
Het liep al tegen 19.00 uur voor wij  bij het Hotel arriveerden. Bij een lekker Pilsje op het terras was het nog gezellig nababbelen. Morgen trekken wij weer verder naar BERAT, een 145Km zuidelijker.
 
Vr 8 Mei 

Rond 9 uur begon iedereen langzamerhand te vertrekken. Er waren 2 mogelijk heden. Langs de Kust of over de bergen met vele mooie vergezichten. Een ieder koos de route over de bergen. Met een gemiddelde snelheid van 30Km per uur. De weg was redelijk goed en na elke bocht had je weer een geweldig uitzicht. Voor de chauffeurs was het hard werken met haarspeld bochten en stijgen en dalen. Zelfs Adrie heeft genoten van de rit, zij het met draaikolken in de buik. Zo begonnen wij de afdaling naar Elbasan waar je een uitzicht had op de staalfabrieken, gebouwd naar het Chinees model uit de tijd dat  Albanie sterke banden had met China. Naar westerse maatstaven zijn ze 7 maal groter dan voor de geplande capaciteit. Momenteel zijn ze nog maar voor een 10 procent werkelijk in gebruik. Wij stopte bij een Restaurant waar wij de enigste gasten waren en de eigenaar probeerde een gesprekje met ons. Wij begrepen dat hij klaagde dat Elbasan leeg liep en alle de industrie zich verplaatst naar Terana, wat nu de hoofdstad is. Het aanhoren van dat verhaal leverde ons gratis koffie. Elbasan uit reden wij aanvankelijk over een nieuwe moderne weg echter in een redelijk groot dorp aan gekomen, ging het maar rakelings langs een open riool put. Daar waren zeker wel 5 putten  zonder deksel in de weg. Dus dat bracht ons weer tot de realiteit van goed kijken. Wij spraken af, dat Adrie let op of zij een Bakker ziet en ik uitsluitend op de weg let. De rest van de route was afwisselend snelweg en smalle weg met kuilen . Het ergste waren de wegen in de dorpen, als je al van een weg kon spreken. Toen wij weer voor een Restaurant stopte voor koffie en ik dacht fijn onder bomen te staan in de schaduw, liet een gast inde Bar weten dat aan deze kant van de weg een Parkeer verbod was. Geen bord gezien. Dus even aan de overkant geparkeerd. De koffie die wij nemen in Albanie is steeds Espresso met een glas water voor omgerekend 40ct. Dus die zet je niet zelf.

In Berat aan gekomen werden wij op een kleine parkeerplaats met hek er om heen van het Hotel gedirigeerd. Geweldig hoeveel Campers je op een paar vierkante meter kunt zetten. Daarna op het dakterras met een lekker koud pilsje van een Albanese brouwerij, rondkijken over Berat met uitzicht op de bergen met toppen in de wolken en bedekt met sneeuw. Om 19.00 uur het Diner en dan uitbuiken in of bij de Camper. Weer een dag met zeer veel indrukken.
 

Za 9 Mei 
 
Vanochtend begon de dag rond om de Camper met de dagelijkse beslommeringen van een Hotel. Diverse bezorgers leverden hun goederen af zoals de melkboer met tassen aan zijn fiets waarin plastic flessen. De bakker kwam met een versleten bestelwagentje brood brengen en zo ging het nog even door. Om negen uur liepen wij naar de oude stad van Berat. Wel genoemd als de stad van duizend ramen. Onze gids corrigeerde deze benaming als zijnde een slechte vertaling. Het is de stad met hoge ramen. Want de stad licht tegen een berg helling en moesten de ramen van de huizen boven de voorburen  geplaatst worden. De stad heeft zeer smalle kronkelen de straatjes en boven op bevind zich het Ford waarin diverse geloofsvormen een kerk hadden. Een deel van Byzantijnse herkomst  met vele fresco`s en beschilderingen. Dat deze zo goed bewaard zijn gebleven komt van het feit dat deze stad erkend werd als een museum stad en is erkend door de Unesco en zodoende bespaard is gebleven van de revolutie in de jaren `60-70.  Overdenkend dat ik een maand geleden niets wist van Albanie en door vrienden en kennissen gevraagd werd wat ik in Godsnaam te zoeken had in Albanie, ga ik langzamerhand houden van dit land. Opletten moet je overal, ook in Amsterdam of Eindhoven, maar dit is een land met een vriendelijke bevolking en een rijke Historie.
 
 
Na bezoek aan de Oude Stad Berat ging de tocht naar Fier waar wij onderweg oude olievelden met veel olie vervuiling zagen. Van Fier uit op weg naar Vlore aan de kust. Na de kustweg in zuidelijke richting gevold te zijn , was de overnachtingsplek bij een Restaurant. Wij parkeerden op een strook aan de zee en na een lekker koud Pilsje gedronken te hebben was een duik in de zee de vervolmaking van een geweldige indruk makende dag. Afgesloten met een gezamenlijke maaltijd, met vis in het Restaurant. Ik zit nu te schrijven op een krukje met een leeslampje aan de zee in een dun blouseje, het is 22.30 uur.

Zo 10 Mei 

Deze dag is alles in de over treffende trap. De rit gaat naar Gjirokastra, 190Km verder. Wij werden gewaarschuwd voor slechte wegen en een waar spektakel voor de kijker en de chauffeur. De rit zou ons 8 uur lang van de ene in de andere verbazing doen vallen. Voor wie die rit niet wilde, was de mogelijkheid om een minder heftige route te nemen, wat wel omrijden is.  Onze Gids (Adriaan) vertelde ons dat er in middels wel veel verbetert is ten opzichte van 3 jaar terug. Dus begon een ieder wel gemoed aan deze trip. Steile smalle slechte wegen met haarspeld bochten en al maar slingerend door de bergen met veel groen, mooie vergezichten en een zeer laag gemiddelde snelheid. Ondanks dat het Zondag was, werd er op veel plaatsen aan de weg gewerkt. Wat de nodige oponthoud gaf en je elkaar niet kon passeren en dus soms een stuk achteruit gereden moest worden op hellingen met kuilen en gaten. De weg steeg naar 1050 meter hoogte en gaf een uitzicht op de Adriatische zee die diep onder je lag met een helling van 45 graden. Op dat punt maakten Para Glijders er gebruik van en kon je in de verte het eiland Korfu zien liggen. Dan had je weer stukjes nieuwe weg echter zonder riool put deksels, dan weer door een dorp waar de koeien en schapen midden op de weg liepen. De Navigatie gaf ook te kennen dat zij dit gebied niet kende en Plaatsnaam borden met richting aanwijzers hebben ze hier nog niet uit gevonden. Dus het was goed opletten en je een beetje op de zon oriënteren, die weer overvloedig aanwezig was, dat je naar het zuiden ging. Dus ook het reisboek goed lezen over de te nemen route. In Himare liep de weg langs het strand en zijn wij gestopt voor een Picknick. Wij waren niet de enige die dat deden.
 
 
Ter hoogte van Sarande verlieten wij de kust weg en ging het weer pal de binnenlanden in over een pas en de laatste 25 Km gingen over een autoweg waar je afwisselen 40Km bij kruisingen en bewoning en verder 100Km per uur mocht rijden. De winst die je maakte op de nieuwe stukken weg, was je weer kwijt op de stukken waar aan de weg gewerkt werd. Dus deden wij toch ongeveer 8 uur over deze adem benemende rit. Een voor een kwamen wij bij het Hotel aan en parkeerden boven op een Heuvel met mooi uitzicht op de bergen waar het onweerde. Een koud pilsje en gezellig bij kletsen met de anderen en daarna een Diner in het Hotel.Er worden onder weg zoveel indrukken gemaakt, dat wij `s avonds na de maaltijd snel het bed opzoeken. Soms zou je ergens wel even wat langer willen blijven, maar dat laat het tijdschema niet toe. Het is ook een oriënterende reis om je in een korte tijd zoveel mogelijk kennis te laten maken met alle aspecten van de landen waar wij door heen reizen en zo je wilt kun je later terug komen.

Ma 11 Mei

Om 9.00 uur staat er een bus klaar om ons naar de oude stad complexen van Gjirokastra te brengen waar onze Gids en deels gidsen van het grote Kasteel complex ons rond leiden. Weer veel geschiedenis en musea bezocht. Het complex is overigens vorig jaar op de wereld erfgoedlijst van Unesco geplaatst. Om 11.30 uur is er een koffie pauze en kunnen wij allen een uurtje zelf de Stad bekijken. Daarna terug naar het Hotel. Rond 13.00 uur begon een ieder aan de rit Naar Griekenland om de Meteora kloosters te bekijken in Kalambakka, 215 Km verder. De grens passage gaf geen problemen. Wel moesten wij voor het verblijf van 8 dagen in Albanie  € 16.00 afrekenen. Daarna moest de Katara pas genomen worden van 1690 meter hoog. Een vermoeiende dag die eindigde op een mooie Camping in Kalmbaka waar een gezellige drukte heerste vanwege de velen bezoekers, allen voor de Meteora kloosters. Hier werden wij opgewacht door Patrick. Deze dag is Jeroen , Jolanda en Virginia met Laurent en Els naar een andere lokatie in het zuiden van Albanie gegaan omdat zij al meerdere keren bij de Klooster zijn geweest en zullen wij hen weer zien in Macedonie en heeft Patrick de leiding over de groep op zich genomen.
 

Di 12 Mei

Van ochtend hebben wij afscheid genomen van Patrick en Quirina. Zij moeten gedwongen terug vanwege te veel technische storingen aan hun Amerikaanse Camper. Zij gaan naar de kust en nemen dan de boot naar Venetië en  hopen dat de wagen het noch volhoud tot thuis. De groep gaat eerst de Meteora kloosters bekijken die vroeger alleen toegang gaven aan mannen. Gebouwd op enorme rotsblokken die steil omhoog reizen. Alleen bereikbaar via en takel in een net. Het verhaal wil dat toen er pest uitbrak in het dorp, ook vrouwen bescherming zochten in het klooster en zich verklede als man. Echter eenmaal in de mand omhoog gaven zij door hoogte vrees een gil, waarna de Monniken het touw doorsneden. En dan is het 350 Km naar De Camping Gradiste in Pestani aan het meer van Ohrid in Macedonie. Gelukkig is er al veel Autobaan klaar om te kunnen opschieten. Weer een mooie rit. Via Grevana naar Florina vlak bij de grens. Florina is ook een mooie gezellige stad. Er is een goede route beschrijving naar Macedonie, wat nodig is omdat de Grieken weigeren om Macedonie te er kennen en dus ook geen aanwijzingen zijn naar de grens 20Km verder. De grens passage gaat zonder problemen en meteen geld gewisseld. Het verschil met Albanie is niet heel groot, alleen is Macedonie veel schoner en is er ook een betere huisvuil ophaal dienst, maar er zijn ook slechte wegen. De Rit gaat door Bitola en dan Ohrid naar een dorp Pestani en na 2 Km is er de Camping op een geweldige plek aan het Meer van Ohrid. Jeroen en de anderen waren er al .Om 19.00 uur Dineren wij in een Restaurant 10Km verder op waarvoor weer een bus geregeld was.  Na de maaltijd zijn wij allen op het terras nog koffie gaan drinken wat een geweldige dag afsluiting was.

Wo 13 Mei

Om 6 uur opgestaan en met een kop koffie voor de Camper met het uitzicht over een Meer van ruim 40 Km bij 15 Km en aan de overkant zien wij Albanie liggen, bij een heerlijke temperatuur de Zon voelen opkomen van achter de Bergen uit.

Deze momenten zijn onvergetelijk. Vandaag gaat de Bus naar Ohrid. Voor sommige mensen bekend van de roman ~Bruiloft der zeven Zigeuners~ van A. den Doolaard. Wij gaan wandelen door de gezellige straatjes en genieten van de vele oeroude kerken, moskeen en andere gebouwen die de stad rijk is, begeleid door een zeer enthousiaste gids, Tanja, uit deze plaats. Na 3 uur wandelen en een kop koffie krijgen wij een uur de tijd om op eigen gelegenheid de stad te verkennen. Macedonie en ook Albanie hebben een lange rijke geschiedenis met vele oorlogen , dus ook veel Vesting steden waar wij eigenlijk niet veel van af weten. Maar allen de moeite waard om te verkennen. Met deze reis zijn een aantal voor oordelen over deze landen vernietigd. Wij gaan beslist terug. Je maakt heel gemakkelijk contact met de vriendelijke bevolking en als je belangstelling toont voor hen, is niets te veel. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Je betaald gemiddeld voor de levens middelen een kwart van wat wij gewend zijn. Maar doe het niet alleen hiervoor. Taal problemen hebben wij niet echt gehad. Wel spreekt in Albanie meer jeugd beter Engels dan in Macedonie.
 
 
Om 13.30 uur zijn wij terug op de Camping en kunnen de rest van de dag zelf indelen. De meeste gebruiken de tijd om wasjes te doen en de bedden eens te luchten. Daarna is de schrijver dezes met nog meerdere gaan zwemmen in het zeer heldere visrijk water van het meer. Peter heeft deze dag besteed om schade aan zijn Camper, opgelopen op een parkeerplaats , te herstellen. Morgen gaan wij naar Skopje, de geboorte plaats van Zuster Thereze en de plaats die bijna in zijn geheel in 1963 is vernietigd door een aardbeving en nu de hoofdstad van Macedonie is, 190 Km Noord Oostelijker.

Do 14 Mei 

De dag begint weer veel belovend. Jeroen vertrekt al om 7.00 uur om nog wat te regelen in Skopje en rond 8.00 uur vertrekt alles omdat om 13.00 uur een Excursie in Skopje begint en er nog 190Km gereden moet worden. Als Gerrit vertrekt, zijn Gerard en Wilma en de Schrijver dezes met Adrie zich ook klaar aan het maken. Omdat wij de kleinste wagens hebben en dus het beste kunnen opschieten, zijn wij bijna steeds de laatste die vertrekken. Dan op eens een gekraak en blijkt dat de luifel van Gerrits zijn wagen door een Amandelboom, hard handig beschadigd is. Met de hulp van Gerard en ik hebben wij met Gerrit de luifel gedemonteerd en op de Camper gelegd. Daarna zijn wij bij elkander gebleven met Gerrit voorop om te zien dat de luifel goed vast bleef zitten. De weg gaf verder niet veel problemen en ging over mooie glooiende wegen met soms een slecht stukje door het fraaie landschap en kleine dorpjes.  In een van de dorpjes nog even gestopt voor een kop koffie. Ongeveer € 0,60 per kopje. De laatste 60 Km  ging over een Autobaan met 3x een Peage. Per keer ongeveer  € 0,50 (30 Dena). Ondanks de op onthoud waren wij om 12.45 uur op de plaats van bestemming. Een Camping terrein van een Hotel even buiten Skopje. Daar kregen wij te horen dat wij nog even tijd hadden, want de bus komt pas om 14.00 uur met een Gids, Maria, Skopje bestaat uit 2 delen, gescheiden door een rivier. Een oude stad en een nieuwe stad. Eerst de oude stad bezocht, die weer gebouwd is op delen van de reunes van de aardbeving van 1963. Dit nu wel toeristische gedeelte is een bezoekje waard en het nieuwe gedeelte dat niet onder doet voor Amsterdam. Ontzettend druk , maar met veel gezellige terrassen. `s Avonds hebben wij gedineerd in een Restaurant in het nieuwe gedeelte . De wijn deed ons goed smaken en dat heeft Peter geweten, want al gauw werd er gezongen het voor Hollanders bekende lied ~en dat is Peter~ van Sweet Sixteen uit de jaren `60. Peter kwasi mopperen, dat er voortaan geen 2e ronde met flessen wijn gedaan mocht worden. Het tekent de gezellige sfeer in de groep.
 
 
Terug op de Camping om 21.30 uur gaan de meesten zich nog douchen en dan is het weer slapen. Morgen gaan wij naar Bulgarije. Doel is Rila. 215Km verder.

Vr 15 Mei

In de nacht zijn er een paar regen buien gepasseerd, maar de Zon begon weer mooi precies op tijd. Rond 9.00 uur was  iedereen vertrokken richting Bulgarije. De meeste kozen de route door Jeroen aan gegeven en dat betekent veel mooie binnen weggetjes met een lage gemiddelde snelheid. Dus het was toch nog een dag van hard werken. Onderweg in een stadje nog wat gewinkeld en de rest van het Macedonies (Dena`s) in de tank gedaan min 180 Dena voor nog een kopje koffie onderweg. Gestopt in een gehucht voor  een bouwval waar een parasol met een paar stoelen voor stond. Binnen gevraagd, of er koffie te krijgen was. Macedonië heeft net als Zwitserland , meerdere talen, Het was moeilijk converseren met de uitbaatster, maar ik begreep dat er koffie was. Gerrit en Evelien met Adrie naar binnen geloodst en wachten tot er iets op tafel kwam. Het interieur laat zich beschrijven als een kale schuur met 2 tafeltjes, met een hoek waar een klein winkeltje met hoogst nodige levens behoefte stond en een enorme voorraad sterke drank. Toen wij aan het zwakke licht gewend waren, zagen wij nog een 3e tafeltje met een gast er aan. Intussen kwamen er nog een paar gasten binnen op een moment dat ik een foto ging nemen. Er werd meteen geschreeuwd. Ik liep met een lachend gezicht op de grootste schreeuwer toe en gaf hem een klapje op zijn schouder, waarna hij mij duidelijk maakte dat hij vrachtwagen chauffeur was geweest en alle landen van Europa had bereden . Hem duidelijk gemaakt dat wij uit Holland kwamen. Daarna een beetje koeterwaals heen en weer en hij maakte ons duidelijk dat hij de koffie betaalde. Na dat de uitbaatster een paar maal naar de keuken was gelopen, kwam zij terug met 4 kopjes oplos koffie met een cacao smaakje en zij nam een stoel en kwam bij ons zitten kletsen. Gelukkig hielp de gast aan het tafeltje die wij later ontdekte, want die verstond 6 woorden Duits. En inderdaad hoefden  wij niets te betalen want dat had de ex chauffeur gedaan. Daarna vroeg Gerrit waar de  WC was en de uitbaatster loodste hem naar een houten optrek van een vierkante meter met een zijde open aan de rand van de weg. De Hudo`s die wij vroeger bij de Padvinderij maakte tijdens de zomerkampen waren van een netter kaliber. Daarna op naar de grens van Bulgarije boven op een Bergpas. Onderweg kwamen wij noch door een gebied van rijstvelden, waar eerst druiven hebben gestaan, maar door de bouw van een stuwdam waren de velden onder water komen te staan en verbouwd men nu rijst. De Grens gaf geen problemen, alleen waren het 9 loketten waar je langs moest en ze je € 6.00 aftroggelde voor een wegen vignet. Later hoorde ik van Jeroen, dat dat voor 7 dagen is en wij 8 dagen in Bulgarije vertoeven. Verder in Bulgarije naar Blagoevgrad en daar de grote weg naar Sofia op gedraaid met afslag naar Rila.
 
 
Dan nog 31 Km stijgen naar 1240 meter hoogte waar het kloostercomplex staat. Onder weg nog gepind en wat tomaten en komkommer gekocht en dan langs een indrukwekkend kloostercomplex nog 2 Km verder naar een Camping. Je kon merken dat je op 1240 meter zat, want het was fris en de truien gingen snel aan.
 


Za 16 Mei

Wat langer in bed blijven liggen want het regende en het was fris. Om 9.00 uur stond er een bus voor de Camping om ons naar Sofia te brengen om onder leiding van Boris onze nieuwe gids op na Sofia. Eerst weer 31 Km dalen naar de grote weg en dan nog 80Km naar Sofia. In Sofia duurde de reis nog een uur vanwege de verkeersdrukte. Uiteindelijk zijn wij maar uitgestapt en hebben 20 Minuten zelf gelopen naar het centrum, om te beginnen met de Aleksander Nefski Kathedraal met gouden koepels en vervolgens alle interessante bouwwerken en een heerlijke Luns in het Viktoria retaurant  bestaande uit een verrukkelijke salade en een Pizza met wijn en water. Om half vijf begon de tocht terug met de bus naar Rila wat ruim 3.5 uur duurde. Menigeen gebruikte de rit voor een slaapje. `s Avonds nog even gezellig onder de luifel bij kaarslicht na kletsen.
 

Zo 17 Mei 

Na de koffie en het ontbijt met heerlijk vers afgebakken broodjes, afgebakken in een uitklapbaar oventje die je op een gaspit kunt zetten. Daarna alles weer ingepakt en op naar het Rila klooster. De moeite waard. Zeer groot en het geeft je de indruk in Tibet te zijn. In het Museum zie je ook de relatie met de Russische kerk. Daarna ging de rit naar Plovdiv 200Km oostwaarts via Dupnica, Samokov, Kostenec, over 2 passen heen. De eerste op 1000 Meter. Daar aan gekomen koffie gedronken in het Cafeetje. Koffie wel uit een koffie zetter maar in een plastik beker. Kosten € 0,25 per beker. Voor zover wij zagen zijn winkeltjes ook op zondag open, dus de voorraad wijn en bier aangevuld en ons geïnstalleerd op een terrein van een Motel vlak voor PLovdiv wat in de communistische tijd wel een mooie camping  geweest zal zijn. Veel muggen en er dreigt onweer  het is zeer warm en een ieder zit voor de Camper uit te blazen. De nacht is benauwd en wij slapen met alleen een laken over ons heen.

Ma 18 Mei 

De ochtend brengt wat verkoeling maar ook vliegen.  Om 9 uur staat er weer een bus gereed om ons naar Plovdiv te brengen. Een grote stad met een gave oude kern. Het wandelen gaat over ruwe stenen maar zeer interessant en elk straatje heeft wel een mooie gebouw te zien. De koffie pauze is in een restaurant met uitzicht op een uitgegraven arena, die men pas ontdekte  bij het aan leggen van een weg onder de grond. Daarna over de winkel promenade naar de bus. Rond 13.00 uur vertrok iedereen naar Koprivisitica.  Reizen met Jeroen betekent hard werken en dat is te zien op de gezichten van de belegen Camperraars.  Wordt vervolgt.