Moermansk Archangelsk Oeral en Wit Rusland 1

 

Voorafgaand aan de reis zijn er nogal wat bedreigingen mbt de doorgang, zo wil het met de visa voor de groep niet vlotten en de nieuwe camper is niet klaar. Het visum probleem kost maanden van inspanning en lijkt zich maar niet op te willen laten lossen. Uiteindelijk besluiten we de reis in twee delen uiteen te laten vallen waardoor weliswaar het programma onder druk komt maar er in ieder geval een reis kan plaatsvinden. Omdat ik het eerste deel van de reis al eens deed heb ik besloten geen druk te zetten op de verdere afbouw van de camper en alleen het tweede deel van de reis mee te maken. Jolanda en Virginia nemen het eerste deel voor hun rekening, voor de gelegenheid kochten we een Hymer Exsis van een voormalig deelnemer. Twee weken voor vertrek komt de nieuwe camper na 2 jaar dan eindelijk thuis; Nomad 15, welkom. Natuurlijk zullen er tijdens zo’n eerste reis op en aanmerkingen zijn, geen probleem, dat hoort nu eenmaal bij individuele bouw.

 
Op zaterdag 8 augustus rijd ik via de Noord Vogezen, met een overnachting op een picknick plek, een soort eerste “bushcamp” dus.

Via een mooi ritje binnendoor naar Luxemburg en een plekje aan de Weser staat, gaat het over voornamelijk binnenwegen naar een camperplek in Tangermunde, een oude Hanzestad aan de Elbe. De oude binnenstad en de oude havengebouwen zijn een aangename verrassing.

Onderweg contact gelegd met de eigenaar van mijn oude camper, de Noamd 04, omgedoopt tot Bayerman. De eigenaar heeft deelgenomen aan het eerste deel van de reis en we gaan proberen elkaar op zijn terugreis en mijn heenreis ergens in Polen te ontmoeten. We rijden elkaar via landelijke routes ieder zo’n 300km per dag tegemoet.

2 dagen later ontmoeten we elkaar in Biskupin, een archeologische opgraving in het noorden van Polen.

Zij bezoeken de volgende dag het bijbehorend museum, ik heb het meerdere malen gezien en besluit verder te rijden, eerst naar Malbork en later naar het Elblaski kanaal waar de restauratie van de 150 jaar oude scheepslift is voltooid. Helaas ben ik te laat voor het laatste schip dus dat wordt wachten tot morgen 10.30. Na een onderhoud met 3 Italianen op motorfietsen wordt het vertrek wel erg laat voor mijn doen en zo kom ik niet verder dan de Wolfschanze, Hitlers voormalig hoofdkwartier.

Een deel van de parkeerplaats is ingericht als “camping”, er komt nog een grote Mercedes 4x4 truck aanrijden die net uit Moermansk blijkt te komen en in Noorwegen gesproken hebben met de eigenaren van mijn vorige auto. Het wordt een gezellige avond vol uitwisseling van wetenswaardigheden. In de ochtend via smalle binnenwegen richting Litouwen, daar als eerst naar de waterburcht van Trakai. Het is weekend en ongehoord druk, te druk voor het mooi.

Via de Kruisberg gaat het de volgende dag naar Pilsrundale, een prachtig gerestaureerd kasteel met een leuke parkeerplaats grenzend aan de binnentuin van een restaurant/hostel. Ik was van plan op de parkeerplaats van de Kruisberg te blijven staan maar dat is echt een asfaltplateau met massatoerisme geworden, niet echt aantrekkelijk. Daarom via wat pistes naar Pilsrundale in Letland.


Na Pilsrundale nog een overnachting in Estland aan het water, schitterende zonsondergang. Tot nu toe werkt het weer goed mee, in de eerste dagen in de nacht wat regen, voor de rest prachtig weer. De overtocht naar Finland verloopt rustig en op woensdag de 19e augustus ontmoet ik een aantal deelnemers aan de reis in Porvoo, niet allemaal, een deel is in Helsinki. Best vreemd om in een groep binnen te komen die al een deel van de reis er op heeft zitten, heb ik die ervaring ook eens.


De visa voor de deelnemers die ook het eerste deel van de reis deden komen vrijdag de 21ste via DHL in Helsinki, precies als gepland. Dat maakt dat we langzaam richting de Russische grens bewegen, ieder voor zich met verschillende ontmoetingen gedurende de dag en avond. Ik rijd voornamelijk over gravelwegen, heb 3 dagen om 400 km af te leggen dus vooral rustig en genieten van de natuur de uitzichten, de meertjes en zo nu en dan een wandelingetje. Vanmiddag lekker met een wijntje op een rotspunt gezeten met uitzicht over twee meertjes op een punt waar vroeger de grens tussen Zweden en Rusland geweest is. De markeringen in de rotsen die dat zouden aangeven vind ik niet, wel een aantal kraanvogels gezien en aalscholvers die druk zijn in het water diep beneden me. Terug op de parkeerplaats maak ik een vuur waarop we in de avond een stukje vlees leggen. De plek is voorzien van een bbq, een overdekte zit en een shelter, een toilet en een houtvoorraad. Het is wel de bedoeling dat je de houtvoorraad weer even aanvult, bijl en zagen liggen klaar.


De volgende dag opnieuw mooie pistes richting Russische grens. Het valt niet mee een plek te vinden voor de 7 campers die deelnemen aan de tocht maar uiteindelijk lukt het. Op naar de grens de volgende ochtend, daar verloopt alle zeer vlot en met een dik uur staan alle auto’s aan de andere kant. In de middag hebben we een excursie in de marmergroeve van Ruskeala, wat een uitgebreid complex is dat geworden in vergelijking met 2008 toen ik er voor de eerste keer was. De excursie is leerzaam en veelzijdig en wordt gegeven door een jongeman die in de vakantie periode geld spaart om een reis door west Europa te maken.


Via een matige piste rijden we in anderhalve dag naar Medvezhyegorsk, waar we een uitgebreide uitleg krijgen over de Fins-Russische oorlog. Rond deze stad bevinden zich door de Finnen aangelegde verdedigingswerken en anti tank linies, door de plaatselijke museum directeur worden we rond geleid.

Onderweg langs de piste hadden we al veel monumenten gezien die aan deze periode herinneren. Overigens ligt de piste net als de Kolyma (ROB) naar Magadan, op een houten frame. We overnachten in een klein dorp op weg naar Pudozh, de laatste stad in Karelië alvorens we de Archangelsk regio binnen rijden.

Als eerste bezoeken we daar Kargopol, een stad met een oud centrum en bekend om zijn beschilderde klei beeldjes. We vinden het atelier waar ook ander handwerk plaatsvindt, helaas nergens een plek in de stad waar we met z’n allen aan de rivier kunnen staan, aardig plekje net buiten de stad dan maar, met voor sommigen een lastig af/opritje.

Voor we naar Archangelsk rijden, volgen we eerst de weg naar Onega, een grotendeels prima piste die langs de Onega rivier loopt hetgeen mooie plaatjes en vergezichten oplevert.


Langs de Witte zee rijden we naar Archangelsk.

In Archangelsk zelf is niet bijzonder veel te zien, we wandelen er een rondje en gaan dan naar het 20 kilometer verderop gelegen openluchtmuseum waar we op een kleine parkeerplaats van een zijingang overnachten. De volgende ochtend krijgen we vanaf de hoofdingang een rondleiding verzorgd door een prima Engels sprekende gids. Het museum is ontzettend groot en vertegenwoordigt alle bouwstijlen van de hele regio, gegroepeerd per windstreek.

Na ons bezoek rijden we nog een stukje, tot bij het monument voor de Holmogor koe. Een ras gekweekt op grote productie en bestand tegen langdurige en heftige koude. Het monument symboliseert de koe en de melk als basis in de voedselvoorziening.


We gaan op weg naar de hoofdstad van Komi republiek, Syktyvkar. We trekken er twee dagen voor uit en zo hebben we de tijd om 2 bijzondere kerken onderweg aan te doen. De Blagoveschensk Kathedraal springt er uit door zijn prachtige interieur en het aangrenzende museum. Om er te komen nemen we te voet de ferry heen en terug en laten de auto achter op parkeerplaats.

In Vizinga zou een interessant museum moeten zijn, het blijkt een verlopen zootje, overslaan dus. We overnachten in de buurt van de zogenaamde YB nederzetting gelegen op 7 heuvels aan de Sysola rivier. Een leuke plek op een vlak terreintje bij een pontonbrug die voornamelijk wordt gebruikt voor het transport van hout.

In Syktyvkar hebben we een rondleiding in het nationaal museum, de tentoonstelling handelt over het leven van het Komi volk in de 19e en begin 20ste eeuw. Overigens is dit maar een klein deel van het museum dat verdeeld is over 7 gebouwen. Na de rondleiding een leuk en leerzaam optreden van een groep muzikanten die tevens uitleg geven over de verschillende soorten lokale instrumenten en hoe die tot stand zijn gekomen. We sluiten de dag af met diner in een restaurant gespecialiseerd in lokale gerechten zoals geschaafde ingevroren vis, rendiervlees, paddenstoelen en verschillende soorten bessen zowel verwerkt in de gerechten als in het dessert. We overnachten op de plek waar we de auto’s achtergelaten hadden aan het begin van de middag.


De volgende dag beginnen we aan de rit naar Berizniki, een stad vol grote gaten ontstaan door instortingen. We besluiten te rijden via Gaini en Kudymkar, een route die volgens veel lokale geleerden niet te doen is vanwege weggeslagen bruggen. Daar blijkt niks van te kloppen, een groot deel is zelfs asfalt en tot Gaini zit maar 1 moelijker stukje vlak voor de brug over de Kama rivier. De pech wil dat precies in dat stuk een deelnemer blijft steken met motorpech. We wachten in Gaini om daar eventueel assistentie te regelen, ze hebben echter blind vertrouwen in de ANWB en gaan daar mee aan de slag. Zo vertrekken 6 ipv 7 campers laat in de ochtend vanuit Gaini richting Kudymkar. Valk buiten Gaini begint een traject van 20 kilometer waar aan de weg gewerkt wordt, Russische wegwerkzaamheden met een bak regen eroverheen zorgen altijd voor spektakel, ook hier. Diepe sporen, glijpartijen en vastzittende auto’s zijn ons deel. Zwaar materieel om vastzittende voertuigen weer op weg te helpen is volop voor handen zoals overal in Rusland tijdens dit soort omstandigheden. Ik zie er dus niet veel bijzonders aan en besluit door te rijden om vast te zorgen voor een overnachtingsplek aan het einde van de werkzaamheden.


Door de regen valt het niet mee om een moddervrije plek te vinden maar het lukt vlak bij een café. Jolanda komt als eerste over de streep, is 2 keer geholpen onderweg. We bereiden een feestje voor met cognac en bier voor als de rest komt. Als een uur later iedereen er is, 2 met hulp en 2 zonder hulp, blijkt een deelnemer te moeten stellen dat ik mijn mensen laat verrekken. Het wordt geen feestje dus. Ik ga er in eerste instantie niet op in, als ik later probeer uit te leggen dat het in Rusland wel meer voorkomt deze omstandigheden en dat niemand ooit zal blijven staan wordt ik met woorden en fysiek aangevlogen. Ik vertrek, ben de tijd voorbij dat ik doorga op zulke dingen. Ik vind een plek verderop in een dorp met een sportterreintje, daarlangs een grasstrook waar ik parkeer.

Als het donker wordt een grote knal, steen door een zijraam en raam aan diggelen. Ik zal het kort houden, de politie die later komt is er van overtuigd dat het om een schot gaat, ik niet. Er wordt een protocol gemaakt. Ik vertel de volgende ochtend naar de lokale school te willen omdat ik er van overtuigd ben dat het een kwajongensstreek is geweest. De politie komt de volgende dag terug en is me voor, als ik het raam sta af te plakken gaan ze zelf naar de school. Later komen ze terug met een jochie en de directrice, het jochie heeft bekend, het is aandoenlijk.


De equipe die meent dat ik mensen in de steek laat vindt geen gehoor bij de rest van de deelnemers en ipv tot inkeer te komen verlaten ze de reis. Jammer maar het zij zo. In Kudymkar laten we gezamenlijk de auto’s wassen en overnachten bij een wegrestaurant waar we eten en plannen maken voor de komende dagen. Door het oponthoud wordt de te besteden tijd in de Oeral wat kort en daarom proberen we daar zo efficiënt mogelijk toch inhoud aan te geven. De ANWB heeft daadwerkelijk kans gezien een auto te regelen waarop de camper van de ongelukkigen kan worden vervoerd, of het de ideale oplossing is laten we maar even in het midden, hij is  in ieder geval aan de kleine kant en ziet geen kans zelfstandig door de 20 kilometer wegwerkzaamheden te komen.

Met 3,5 uur oponthoud en behulp van tractoren redden ze het en de volgende avond komen ze langs het wegrestaurant waar wij overnachten, op weg naar Perm. Op het moment van schrijven zijn met behulp van de in de groep aanwezige kennis van de Russische taal de onderdelen besteld en zal de camper binnen een week weer gereed zijn. De multibelt is gesprongen en heeft schade aangericht aan de distributie, doordat de eigenaar de motor tijdig heeft stilgezet zijn de kleppen niet door de zuiger geslagen en blijft de schade beperkt. Totale reparatie ongeveer 750 euro.

We bezoeken een lepel museum, vooral grappig maar ook nog her en der interessant.

Daarna Chusovskoj etnografisch park, zeer bijzonder van opzet en niet ingericht als museum maar alles gelaten zoals het werd aangetroffen. Vroeger was een groot deel van de Oeral in bezit van de Stroganoffs, mede vanuit hun fortificaties werd later Siberië gekoloniseerd, toentertijd viel dat onder een Kahn.

Op weg naar het noorden bezoeken we voor we morgen naar Berizniki en Solikamsk gaan, Usva, een mooi gelegen dorp met in de omgeving een aantal indrukwekkende rotsformaties. Althans indrukwekkend gezien de omgeving want rotsformaties komen in de Oeral vrijwel niet voor. We wandelen er heen via een modderig pad