Marokko alternatief deel 2 (Slot)

Zaterdag 2 november
 
Sommige deelnemers maken een rit per kameel. Na zonsondergang komt een muziekgroep ons verblijf aan de duinenrand opluisteren, de trommels worden gedurende een uur gespannen aan de rand van een houtvuurtje waarna de voorstelling begint tijdens een gezamenlijke maaltijd.
 
 
We rijden naar de steengravures bij Tazarine, vele daarvan zijn verdwenen en later teruggevonden bij verschillende kunsthandelaren over de hele wereld, anderen zijn gebruikt als versiersels bij de bouw van huizen. Toch liggen er nog vele van deze 7000 jaar oude gegraveerde stenen. 
 
 
In de buurt houden we een bushcamp, om de volgende dag vanuit Nkob noordwaarts te rijden via een rotsachtige maar werkelijk prachtige piste naar Boumalne. Prachtige rotsformaties en pilaren bepalen de uitzichten.
 
 
De piste kost mede door een in de weg staande kapotte graafmachine meer tijd dan gepland waardoor we te laat in Agdz aankomen. De rest van de groep ia al begonnen aan het bezoek aan de kasbah die aan de familie van de plaatselijke camping behoort. Nou hebben we die jaren geleden ook al eens bezocht maar nieuwsgierig naar de voortgang van de restauratie waren wel.
 
 
Op de camping een groep van de Franse organisatie Thellier, ook hier gedragen ze zich alsof ze camping hebben gekocht, net als op andere plaatsen in de wereld waar we ze eerder tegenkwamen. De deelnemers hebben kennelijk niks beters te doen dan hun 25 niet van nieuw te onderscheiden campers waarop vrijwel geen stofje te ontdekken valt te wassen. Bij onze aankomst menen ze met 5 man sterk mijn deur te moeten openen om mij duidelijk te maken dat zij toch vanwege..........de meeste rechten hebben op deze camping. Pure territoriumdrift van mensen die niks alleen durven maar in een groep elkaar van een bepaalde stoerheid menen te moeten overtuigen. Ik ben er wel klaar mee en verlaat de camping, gegroet en succes!! De komende dagen gaat iedereen zo zijn eigen gang, een woestijnrit per jeep in Mhamid, een bezoek aan Zagora of een dagje extra luieren. Zelf besteed ik de tijd aan wat zakelijke beslommeringen en het voorrijden van de route's voor de komende dagen door de Hoge Atlas. We spreken af elkaar donderdag 7 november in Ait ben Haddou weer te ontmoeten om daar tegen zonsondergang de onder Unesco staande Kasbah te bezoeken die in vele films heeft gefigureerd.
 
 
Vrijdag bezoeken we een van de filmstudio's in Ouarzazate en een iets verderop gelegen filmlocatie die het centrum van de stad Jeruzalem moet uitbeelden. Na wisselende berichten over het wel of niet de moeite waard zijn van een bezoek vond ik het wel een positieve verrassing, gewoon leuk om eens gezien te hebben. 
 
 
Na het bezoek rijden we naar een mooie plek op 2200 meter hoogte om te overnachten, het begin van 5 dagen prachtige routes door het gebergte. Bij Demnate waar we na een mooie rit al vroeg ons bushcamp opslaan in de zon, maken sommigen een wandeling onder de natuurlijke brug. Voor de tweede keer deze reis leggen we een kampvuur aan want in de avond koelt het behoorlijk af.  
 
 
Wij bezoeken een locatie waar pootafdrukken van dinosaurussen te vinden zijn, de kinderen die ons de weg wijzen zijn groot in aantal, brutaal en irritant. Ze lopen in grote getale met ons mee, rossen over de afdrukken alsof het afdrukken van schapenpoten zijn van gisteren en zeuren je kop gek om geld. Overheid doe iets, bescherm deze plek, hef entreegeld en laat desnoods de opbrengst toekomen aan de lokale jeugd.
 
Dan naar Ouzoud, de bekende watervallen. We bereiken de plaats vanuit het noorden, via de prachtig rood gekleurde diepe kloof, een gepland bushcamp bovenaan de kloof op een plateau kan niet doorgaan, het toegangsweggetje is volledig dichtgegroeid. Nog snel een andere geschikte plek vinden voor 11 auto's wil niet vlotten dus belanden we op de alom bekende camping Zebra in Ouzoud. Op zichzelf prachtig maar niet mijn ding Holland in Marokko, net zo min als in andere landen overigens mijd ik bij voorkeur campings die door Hollanders gedreven worden. Alles is er piekfijn in orde overigens en hun half binnen en half buiten restaurant verzorgt voor ons een perfecte Berbercouscous maaltijd. Na vandaag splitsen de geesten opnieuw, voor sommigen is deze reis tevens hun vakantie en zij nemen er hun gemak van de komende dagen, andere gaan voor een kortere of langere route die grotendeels over pistes loopt en tot op bijna 2800 meter hoogte reikt. Voor de niet 4-wiel aangedreven campers best een hele kluif maar achteraf had geen van de deelnemende equipes er ook maar iets van willen missen. De eerste dag nemen we de route via Agouti via de Bou Gouemez  vallei. Deze vallei wordt bewoond door een aparte Berberstam met grotendeels eigen bestuur, tevens is de vallei bekend vanwege de speciale markten, huizenbouw en graanopslagplaatsen. 
 

Met 4 auto's nemen we deze route, 3 anderen kiezen voor een kortere route, in de avond treffen we elkaar weer en overnachten op een plateautje op 2550 mtr hoogte. Dat krijgt nog een staartje, in eerste instantie zitten we heerlijk in de zon te wachten tot iedereen is aangekomen. Rond een uur of 4 stoppen er een paar werklui, of we plaats willen maken voor een zandauto die komt lossen, tegelijkertijd komt een vrachtwagen een stapel hout opladen die nog ergens in een hoek ligt. Campers aan de kant dus, allemaal schots en scheef tussen de rotsblokken, afwachten maar tot ze klaar zijn. Inmiddels is de zon onder en de wind opgestoken dus staan we behoorlijk te verkleumen. 

De volgende ochtend vertrekt iedereen behoorlijk vroeg, vorig jaar had ik voor de geplande 100km van vandaag 7 uur nodig. Onderweg bezoeken we een dorp met gefortificeerde  woningen, daarna begint de piste die ons prachtige uitzichten brengt en vele  bochten met daarin vaak de resten en resultaten van aardverschuivingen die voor de normale campers soms best lastige obstakels vormen. In een grote lus draaien we om de Cathedral des Roches heen om uiteindelijk af te dalen naar een groot stuwmeer waar we op een landtongetje overnachten net naast een hangbrug die altijd weer voor spektakel zorgt.  Herrie van de losliggende planken, prachtige projectie van licht op de tegenovergelegen rotswanden en het ding buigt behoorlijk door, vooral als er een auto passeert die belangrijk zwaarder is dan de toegestane 5 ton. 

Woensdag 13 november,

In Marrakech komen alle equipes weer samen, in wisselende samenstelling zullen we de komende dagen lekker luieren op de camping met zwembad, de stad bezoeken of lekker uit eten gaan.

Donderdag 14 november,

Voor degenen die Marrakech nooit bezocht hebben organiseren we een excursie met bezoek aan de Jardin de Majorelle, een tocht met een koets, een bezoek aan een van paleizen een wandeling door de medina al dan niet met een bezoek aan een Hammam en als afsluiting een rondgang en eten op of rond het grote El Fnaa plein dat in de avond wordt omgetoverd tot een groot restaurant. Zelf blijf ik op de camping hangen, zwem een rondje, werk dit verslag bij kortom een lekker rustig rommeldagje.
 
Vrijdag een bijeenkomst met aanwezig deelnemers aan een grote reis van komend jaar, aangevuld met een deelnemer die deze reis reeds vele jaren geleden maakte. Zo worden er nog heel wat wetenswaardigheden en adviezen uitgewisseld.  In de middag nog maar eens een rondje zwemmen, wat technische inventarisaties gemaakt en bandenmaten opgenomen om straks allemaal op dezelfde bandensoort te kunnen vertrekken.

In de avond hebben we het laatste samenzijn van de hele groep, een gezellig diner, waarbij nog eens duidelijk wordt dat het een zeer geslaagde reis genoemd mag worden waarbij vooral de vrijheid, de variatie tussen het bekende en onbekende Marokko en de ruimte om zelf invulling te geven aan de reis nog eens worden benadrukt.
 

 
EU
 
Op zaterdag vangen we de terugreis aan, afhankelijk van het weer zullen we de route bepalen, eerst maar eens Marokko uit, 600km autobaan met een overnachting in Larache. Zondag varen we over, de boot gaat weer eens stukken later dan gepland en zo kost het simpele overtochtje toch weer de hele dag. Bij aankomst in Algeciras rijden we nog 60 kilometer het Serrania gebergte in waar we overnachten op een plek vanwaar we Marokko nog kunnen zien liggen. We besluiten Spanje te doorkruisen in 3 dagen via de hooggelegen plateaus, de weersverwachting is redelijk en vorst of sneeuw wordt niet verwacht. Wel temperaturen van net boven nul en een snijdende wind.
 
 
Via het stuwmeer van Iznaja rijden we over kleine binnenwegen naar het Nationaal park Carzorla/St de Segura, prachtige kloven eindigen bij het stuwmeer, even verderop overnachten we in een olijvenboomgaard. Jammer dat het zicht in de middag minder was door hier en daar mist en wat regen. We reizen verder richting Teruel een onder Unesco bescherming staand dorp bekend om de verschillende bouwstijlen in Aragon. We bezoeken het stadje de volgende middag, zowel de route via een vogelreservaat en de speciaal gevormde bergen in deze streek als Teruel zelf zijn zeer de moeite.
 
 
Na ons bezoek rijden we nog een stuk noordwaarts, uiteindelijk moeten we toch eens weer naar huis. we besluiten de route via binnen wegen voort te zetten en via Andorra de Pyreneeën  over te steken.
 
 
We bereiken Andorra uiteindelijk woensdag eind van de middag, het is er druk en campers mogen vooral nergens parkeren. We besluiten door te rijden tot over de col tot in Frankrijk en alleen van het brandstofprijs voordeel te profiteren. Eenmaal de stad uit komt er steeds meer sneeuw en uiteindelijk ook op de weg. Als we de tunnel bereiken besluiten we die ook maar te nemen want er ligt een halve meter verse sneeuw, de weg is sowieso al afgesloten voor vrachtverkeer. Ons lieten ze slechts door nadat ik kon duidelijk maken dat mijn auto toch echt een camper is en dat het met 4wd toch wel moet lukken.
 

Na de tunnel de Franse kant, oeps wat een verschil, veel meer sneeuw en veel minder geruimd, dat wordt  stapvoets naar beneden al was het maar vanwege slecht uitgeruste voorgangers op zomerbandjes. We dalen af tot op 1300 meter waar de weg sneeuwvrij is, we overnachten op een parkeerplaats. De avond is helder maar de ochtend niet. Een hele barre sneeuwbui en een flink vers pak is ons deel. Overal langs de weg auto's op z'n kant, geslipt en zelfs op z'n kop.
 
 
Voorzichtig blijven manoeuvreren dus, tot op 400 meter hoogte ligt er sneeuw op de weg. We besluiten de terugweg voor te zetten iets lager dan gepland, we rijden naar Toulouse om zo laag mogelijk te blijven, een flauw zonnetje wordt afgewisseld met natte sneeuwbuien en regen. Als het in de middag weer opknapt verlaten we de hoofdweg en rijden via Cahors, Figeac en Aurillac noordoostwaarts.  De laatste avond brengen we door in de kroeg in Donjon, een primitieve soort jaren 50/60 herberg waar alleen plaatselijke bevolking komt. Wat er te beleven is is niet uit te leggen en dat maakt het nu juist tot een belevenis die we in iedere reis op de terugweg proberen aan te doen. Morgen thuis, afgelopen dus deze zeer geslaagde reis waarbij ik kans gezien heb het gemiddeld verbruik op te krikken tot een iets hoger niveau dan met onze vorige camper. Het vermogen en overbrenging nodigen uit tot harder rijden en dat ga je automatisch toch doen.