Midden Oosten deel 1

Zondag 8 augustus.

Vroeg op want het is de laatste dag van de voorbereiding, een van de dingen die te gebeuren staat is dat Loek, Angelien en Joke in de loop van de dag in de Vogezen zullen arriveren om nog een klein feestje met ons te vieren bij de bbq. Als altijd voor een reis ben ik eerder klaar dan Jolanda dus ik verbreng mijn dag grotendeels met pogingen om niet in de weg te lopen. Na de bbq verbrengen we nog wat tijd binnen aan de bar in een poging allerlei flessen met een restje nog leeg te krijgen, het wordt een bijzondere mix van dranken en smaken die iedereen naar binnen krijgt vanavond. De volgende dag is het feitelijke vertrek, eerst naar Zwitserland. Daar moeten we heen om de inrichting van de 4x4 bus te bespreken die Angelien heeft gekocht. Het leidt tot een verrassende indeling met vele leuke opties, we zullen zien volgend jaar hoe dat in de praktijk gaat uitpakken. We rijden ’s avonds nog naar Kreuzlingen/Konstanz aan de Bodensee om zo vast een eindje richting Munchen te komen. Het eindigt op een drukke camperplaats in het centrum. Vanavond maar eens spelen met de GPS van Loek, die heeft alles wel bij zich maar is door de drukte van het bouwen van z’n nieuwe camper er niet echt aan toe gekomen om de combinatie van e-trex en laptop te testen. Gelukkig blijkt de e-trex te werken als muis dus kunnen we beginnen met de installatie.

Dinsdag 10 augustus
 
We vertrekken in een bijzondere configuratie, ik alleen in de MAN, Jolanda met Joke in de camper van Angelien en Angelien en Loek in de camper van Loek. Angelien & Loek hebben een afspraak bij de Adac in Munchen om hun Carnet de Passage te komen afhalen, dat zou sneller zijn en praktisch. Ik had er op voorhand al geen goed gevoel bij en had het Carnet gewoon op laten sturen, was in 4 werkdagen binnen!! Mijn gevoel kwam uit, ondanks dat we redelijk dicht bij Munchen stonden reden zij pas rond een uur of 4 echt de stad uit. Wij hadden intussen ons uiterste best gedaan de voorsprong niet al te groot te laten worden maar moesten toch al vroeg, nog ver in Duitsland ipv Polen, stoppen om Angelien de gelegenheid te geven in haar eigen camper te slapen.
 
 
Het gevolg is dat we woensdag een hele dag aan het autobanen zijn om nog op een redelijke tijd in Polen te zijn. Het breekt me een beetje op want had die middag willen besteden aan de organisatie van de bouw en aan de definitieve indeling van ons huis daar. Daar komt niks meer van en de volgende ochtend ook al nauwelijks want ik moet eerst mijn voorruit laten repareren, op de autobaan een flinke steen er op gehad. Ook Loek moet op zoek naar een garage, zijn splinternieuwe Landrover maakt een raar geluid in de aandrijving. Mijn analyse is dat de kruiskoppelingen droog staan, “vergeten” te vetten bij de nulbeurt. Het blijkt te kloppen als een zwerende vinger, het geluid verdwijnt direkt nadat de vetspuit er bij langs geweest is.

Slordig heren leverancier!! Na een voortreffelijke lunch, een vluchtige bespreking van de werkzaamheden en een bezoek aan het atelier van de vogelverschrikker kunstenaar Florian Kohut, vertrekken we dan richting Bulgarije.Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde want in alle landen die we doorkruisen dienen we tol te gaan betalen en allemaal op verschillende wijze. Het begint in Tsjechie, voor mij een Go box (exact dezelfde al Oostenrijk, alleen effe bijna 80 euro borg) voor de anderen een sticker. Voor Slowakije zou ik ook en box nodig hebben, een hele grote met 4 zuignappen. Maar mijn info bleek toch te kloppen, de tussencategorie van 3,5 tot 12 ton kan het voor kort verblijf af met een sticker..........Twee stickers dus. Wat een gedoe zeg. Hokkie in hokkie uit, lang leve 1 Europa. We komen uit in de buurt van Zvolen en overnachten bij een soort klooster/bezinningscentrum.
 
Vrijdag de 13e augustus
 
Kijken wat vandaag gaat brengen............... het plan is om Hongarije te doorkruisen en naar Roemenie te rijden vandaag. Maar het blijft natuurlijk vrijdag de 13e........ 

De datum heeft zo zijn invloed, als we van Debrecen naar de grens rijden, een weg van zo’n 50 km, staat er 200 meter voor de grens een bordje max 7,5 ton. Ons auto weegt leeg 8200 kg en de Hongaarse grenshotemetoot is onverbiddelijk ondanks dat ik hem uitleg dat ik hier met deze auto de grens al meerdere malen ben gepasseerd. Zijn Roemeens collega vindt het geen probleem maar hij laat ons niet passeren. Deze limiet is om goederentransport via deze overgang te voorkomen, wij zijn een camper!! Jammer joh, terug en de grote overgang naar Oradea nemen. Daar worden nog net de paspoorten bekeken en zijn we in Roemenie. Op dat moment een sms van Loek dat Angelien een lekke band heeft en dat ze in Debrecen op zoek zijn naar een nieuwe, dat levert een achterstand op van enkele uren en zo komen we terecht op een luidruchtige parkeerplaats om te overnachten ipv een mooie plek in de bergen 200 km verderop. We eten er goed maar slapen er slecht, erg luidruchtig zo’n 24-uurs onderneming. Loek en Angelien arriveren net voor het donker. Haar telefoon weigert ook alle diensten......Toch vrijdag de 13e??
 

Vroeg op dus want uiteindelijk moeten we toch zondag In Rila zijn, we redden het om via de ferry in Bulgarije aan te komen waar we een mooie plek in de natuur vinden voor de overnachting. Zondag nog 300 km, wij besluiten er een toeristische route van te maken omdat voor 17.00 uur aankomen in Rila geen zin heeft vanwege de weekenddrukte daar, er is geen doorkomen aan dan. ’s Avonds de eerste gezamenlijke maaltijd met de hele groep, 6 equipes. Het blijft jammer dat 2 equipes hebben moeten afhaken vanwege ziekte. De laatste afspraken worden gemaakt, de reis is begonnen. Na een bezoek aan het Rila klooster bezoeken we Pirin nationaal park waar we een mooie plek vinden om te lunchen op bijna 2000 meter hoogte. Dan via de zuidelijke route door de bergen, net noordelijk van de Griekse grens. De dorpen hier zijn deels Islamitisch, er wordt veel tabak verbouwd die nu overal te drogen hangt. Langs de weg zien we de steenhouwers bezig, zij produceren grotendeels handmatig grote platte stenen die gebruikt worden op daken, om muren mee te stapelen en om paden mee te leggen. We overnachten in Buynovo, een klein bergdorp waar we in 2007 ook al eens waren. We eten daar in een soort cooperatieve cantine met de hele groep. € 4 p/p, drank inclusief. In de ochtend komen de dorpsbewoners, die allemaal een koe hebben, de melk brengen in emmertjes naar de cooperatie. Het vetgehalte wordt vastgesteld dmv weging en aan de hand daarvan wordt er dan uitbetaald. We kopen lokaal nog wat groente en fruit en tegen de tijd dat we vertrekken is het al behoorlijk druk op het onverharde dorpspleintje, in de lokale kroeg en op de stoeltjes ervoor.
 
 
Voor we aan onze bergrit van vandaag beginnen bezoeken we een grot die in 1973 is ontdekt en voor kenners enkele bijzondere elementetn bevat, waaronder de zeldzaam voorkomende grotparels die door vallende druppels worden rondgedraaid en zo zeer gelijkmatig aangroeien. De maximale maat is ongeveer 2 cm doorsnee.
 
 
Als we in Harmanli aankomen dan is iedereen er al, iedereen zit voor pampus bij 37 graden en zeer vochtig weer. Jolanda bereidt een konijn, dat is nog eens echt campingvoer, of niet dan. Vandaag, woensdag de 18e wordt besteed aan wassen, verslagen schrijven en het oplossen van de laatste gps perikelen bij diverse auto’s. We hebben kans gezien, en dat was een van mijn  uitdagingen, alle auto’s van, voorzien van verschillende GPS systemen, uit te rusten met dezelfde uitwisselbare gegevens. Vanmiddag nog even naar de gierenkolonie, morgen naar Turkije.
 
Donderdag  19 augustus

We moeten voor 5.00 uur op om op tijd te zijn voor de gieren, na een ritje van 1,5 uur worden we door de gids meegenomen naar een rotswand waar we, helaas slechts 1 vale gier zien. Overal in de rotswand zijn de holen en plateaus te herkennen waar de gieren leven maar meer dan deze laat zich niet zien. In het ontvangstcentrum krijgen we uitleg over volledige populatie (48 koppels), diverse andere soorten gieren en andere roofvogels in dit oude vulkanische gebied. Via een route over binnenwegen rijden we naar de grens, daar verloopt alles soepel en snel, hoewel de procedure toch wat omslachtig is.
 
 
We scoren gelijk een zgn. KGS kaart waarmee op tolwegen en bruggen betaald kan worden. De Bulgaarse Lev wisselen in Turkse Lira blijkt niet mogelijk aan de grens, rare zaak om de valuta van een buurland niet te wisselen. Bij de eerste de beste bank in Edirne blijkt het helemaal geen probleem. De camping in Edirne is een bijzonderheid, we waren al gewaarschuwd voor het geschreeuw van de eigenaresse. Toen we aankwamen was ze echter allervriendelijkst. In de paar dagen dat we er staan omdat we van het zwembad willlen genieten en de rit naar Istanbul waar het meer dan 40 graden is willen uitstellen, maakt ze haar reputatie volledig waar. Zodra er ook maar iets gebeurd begint ze toch uit te varen tegen haar klanten dat de honden er geen brood van lusten.
 

Ook de eerste serieuze pech heeft toegeslagen, een van de campers, een nieuwer Hymer met 6000 km op de teller, staat met een uitgelopen priseas lager van de versnellingsbak. De Fiatdealer ontfermt zich erover. In Edirne bezoeken we een aantal van de Moskeeen, het historisch museum en een oud ziekenhuis waar al rond 1600 patienten met mentale problemen met muziektherapie werden behandeld. Zo kwamen al in die tijd onderandere patienten van hun drugsverslaving af.
 
 
Ondanks de Ramadan vinden we een leuk tentje om te eten, een soort binnentuintje, 1,75 euro p/p, drank inclusief!! We laten ons met dezelde taxi weer thuisbrengen als die we voor het ritje naar de stad hadden laten aanrukken, ook dat kost bijna niks, ik wil voor het prijsverschil in ieder geval niet op de bus wachten.

Zoals op iedere reis zijn er natuurlijk ook allerlei kleine technische gedoetjes, omvormers die het begeven, geinfecteerde flashes en sd kaartjes, 27 mc’s die niet goed getrimd zijn, accu’s en acculaders en meer van dat soort spul. Meestal stabiliseert zich dat wel na een week of 2. Vandaag, een dagje lummelen, morgen dan toch echt naar Istanbul.

De rit naar Istanbul is een peulenschilletje en ook het vinden van de camperplaats, die direkt in het centrum bij alle hoogtepunten ligt, blijkt eenvoudig. In de middag bezoeken we nog de Blauwe Moskee, de Haghia Sofia en de Basilica Sisterne.
 
 
Maandag besteden we aan het Topkapi complex, de daarbinnen gelegen bezienswaardigheden zijn zo talrijk dat je je er ook wel een week mee zou kunnen vermaken. De camperplaats is gelegen aan een rand van een park waar iedere avond vele families komen met hun etenswaar en bbq. Ze blijven tot laat in de nacht zonder ook maar voor enige overlast te zorgen, heel gezellig. Het is Ramadan dus het eten begint exact na zonsondergang. Het uitstellen van de rit naar Istanbul is beloond want de temperatuur is 10 graden gezakt en er staat zeker aan het water een heerlijk windje. Morgen met de boot over de Bosporus varen en dan de grand Bazar en de kruidenmarkt bezoeken. Ik wil nog graag naar het archeologisch museum maar of dat er van komt?
 

Dinsdag 24 augustus

Om half negen staat er een gids klaar die een aantal taxi,s chartert waarmee we naar een klein bootje gebracht worden. Eerst varen we naar het Dolmabahce paleis. Ondanks dat we er vroeg zijn kost het ons bijna een uur om binnen te komen voor de grote rondleiding, dat uur wachten wordt meer dan beloond; wat een paleis! Hier stierf Ataturk, alle klokken in het paleis staan op de tijd waarop hij stierf. Een van de bijzonderheden is de enorme hoeveelheid aanwezig kristal, onder andere de staanders van de enorme trapleuning, het meeste is afkomstig uit Baccarat, zeg maar onze eigen achtertuin.

Na de rondleiding willen de mannen een plasje doen natuurlijk, maar wat blijkt, het licht in het toilettencomplex werkt niet; aarde donker. Ondanks pogingen de pissoirs te vinden besluiten we het maar uit te stellen tot na de koffie. Als het licht weer brandt, blijkt dat onze eerste poging nog zo slecht niet, we zouden er niet naast gespetterd hebben....
We lunchen, niet goedkoop maar wat wil je in het centrum van een wereldstad, op de Galatibrug met twee vers gevangen vissen (7,5 kg samen) voor 10 personen. Het stuk dat ik graag wilde zien in het Archeologischs museum blijkt gerestaureerd te worden, het was het oudste bekende vredesdocument van meer dan 1600 bc, uitgehouwen in een platte steen. Het is een verdrag tussen de Hettieten en de Egyptenaren.
 
 
Woensdag 25 augustus

Vandaag vliegt Joke, mijn schoonmoeder, terug naar Nederland, zij heeft de reis vanaf de start tot nu meegemaakt, haar eerste camperreis. Virginia die naar Istanbul was komen vliegen vanuit Moldavie verlaat haar hostel en reist vanaf nu weer mee met de camper. We rijden vandaag via een alternatieve route naar het meer van Iznik waar we een leuke plek vinden om te overnachten aan de zuidkant van het meer. In iznik bezoeken we de volgende ochtend de voormalig Byzantijnse kerk, later moskee en nu museum. Iznik was het centrum van de Osmaanse keramiek, nu rest er slechts een straatje met tegelmakers. We bezoeken de groene moskee en het Archeologisch museum. Iznik blijkt een sfeervol stadje. In de middag rijden we terug naar de Zwarte zee. Het is een vruchtbare streek die we doorkuisen met heel veel fruit. Aan de Zwarte Zee wordt veel thee maar vooral veel hazelnoot gekweekt.    
 

Het pechduiveltje heeft een verbond met ons groepje gesloten, een deelnemer rijdt z’n achterbumper in stukken tegen het campinghek en van een ander auto onstaat een oorverdovend lawaai van onder de motorkap. We laten de auto achter bij de plaatselijke Ford dealer, de aircopomp heeft het begeven, voor een reis als deze niet echt prettig. Jammer dat het motortype en dus ook de pomp hier niet voorkomen, in Europa bestellen dus. Het landschap verandert en wordt met het uur droger, bergachtiger en kaler. Mij bevalt dat wel, ik houd van ruige landschappen. We bezoeken in de avond het romantische stadje Safranbolu en rijden de volgende ochtend naar Ankara via een fraaie bergroute.
 
 
Eindelijk een stuk weg waar niet aan gewerkt wordt. Het is te prijzen dat overal volop geinvesteerd wordt maar even niet tussen de graafmachines en bulkvrachtwagens is ook wel lekker.

Mochten er onder de lezers stedenbouwkundigen zijn dan kan ik ze een tripje Ankara aanraden, zoals daar gebouwd wordt en de infrastructuur wordt gepland en uitgevoerd, zouden we nog veel van kunnen leren.

Zaterdag  28 augustus,

We genieten vandaag van een heerlijk zwembad en straks lekker eten op het er naast gelegen terras, morgen Ankara verkennen.

In Ankara bezoeken we het mausoleum en museum van Ataturk, het etnografisch museum, het treinenmuseum (feitelijk gesloten maar een gat in het hek doet wonderen), het Anatolisch museum en de citadel.
 
 
Het is de laatste dagen weer snikheet geworden en het wandelen door Ankara zorgt er voor dat we veel water moeten drinken. Terug bij de camping springen we maar weer in het zwembad om af te koelen. De volgende dag naar Hattusas, de oude hoofdstad van de Hittieten. In het Anatolisch museum hebben we al enkele van de hier gevonden topstukken gezien. We zoeken steeds plekjes in de buurt van een hotel omdat de auto zonder airco nog in de garage staat, de betreffende deelnemer reist met een van de anderen mee en slaapt dus iedere avond in een hotel. De Hymer met defecte versnellingsbak heeft zich weer aangesloten, de bak werd volledig onder garantie en zonder gezeur hersteld in Turkije!!