Ierland, Schotland en Wales deel 1

Aanloop

Zaterdag 29 augustus vertrekken we, na de laatste werkzaamheden, uit Xonrupt. Zoals gewoonlijk  ben ik eerder klaar dan afgesproken en Jolanda en Virginia…………op de afgesproken tijd. We hebben niet een echt plan voor de rest van de dag dus ik stuur maar wat raak, via Chateau Salins en Longwy belanden we uiteindelijk in Arlon. We genieten daar nog heerlijk van de avondzon. Met een paar stops bereiken we de volgende middag Zoetermeer waar we hebben afgesproken op een kleine boerencamping met Jos en Ineke. Na het uitwisselen van alles wat je zoal te vertellen hebt na anderhalf jaar gaan we eten in een restaurant, gelegen aan dezelfde dijk als de camping, dat gerund wordt door Iraniërs. Ik vermoed dat de familie gevlucht is bij het vallen de Perzische Sjah, als je de kaart bekijkt worden verschillende gerechten Perzisch genoemd en niet Iraans. Na een heerlijke maaltijd nestelen we ons nog even naast de camper om onder het genot van whisky en cognac de avond tot een einde te brengen. Maandag rijden we via allerlei kleinere routes (Noordwijk, Langevelder slag, Aerdenhout, Bloemendaal, Zaandam en Enkhuizen) naar Lelystad. We overnachten halverwege de dijk Enkhuizen Lelystad, bij aankomst komt net een 4-master onder vol zeil binnenlopen, mooi gezicht. Morgen eerst naar Almere om de achterbanden te vervangen, als we terugkomen van de reis vervangen we de voorbanden. Morgenavond lekker eten in Almere-haven en woensdag naar Rotterdam. Omdat we vandaag in Zoetermeer waren wilden we bij Hans langs, na enig heen en weer getelefoneer blijkt hij over 2 dagen met de camper in Wales te zijn, wij ook!! Kan nog gezellig worden, zeker als Wim en Kathalien er dan ook zijn.

Na het vervangen van de banden rijden we naar Almere-haven waar we ons, altijd aanwezige, Nederlandse boodschappenlijstje afwerken en in een nieuwe brasserie aan de haven lunchen. In de middag nestelen we ons in een door Italianen gerunde bar/resto waar we met vrienden blijven eten, ’s Avonds zitten we nog buiten met overzicht op de haven en het gezellig verlichte plein er omheen. Woensdag rijden we naar Haarlem om enkele bezoeken af te leggen om daarna naar Rotterdam te rijden en in te schepen. De overtocht verloopt, ondanks de voorspelde storm, zeer rustig en na een goede nachtrust komen we om 7 uur locale tijd in Hull aan. Zowel de Nederlandse als de Britse douane hebben vragen over Virginia’s aanwezigheid. Het gaat zelfs zover dat ze vragen of zij de reis wel vrijwillig maakt. Voor Manchester verlaten we de grote weg en gaan via allerlei voorsteden richting Chester. Daar brengen we een stadsbezoek, de moeite, met de beroemde klok en de enig overgebleven stadsmuur uit de Romeinse tijd in Engeland. Ook de talloze oude (vakwerk) huizen met diep ingevallen balkons zijn zeer de moeite, de balkons zijn verbonden zodat een overdekte winkelgalerij  op de eerste etage is ontstaan, indrukwekkend. Terug met de Shuttle naar de parking en doorgereden naar Llangollen waar we overnachten in het centrum. De ontmoeting met Hans komt niet uit de verf, hij ligt net te ver voor. Morgen gaan we hier in de buurt het eea ondernemen, hopelijk ontmoeten we Wim en Kathalien morgenavond op een campinkje dat in de buurt van Capel Curig ligt, Ik was er 35 jaar geleden en denk te weten waar het is.


Wales

We vertrekken op tijd om boven op de zgn. Hoefijzerpas (20%) te ontbijten.
 
 
We willen in Blaneau Ffestiniog de leisteenmijn bezoeken, deze beschikt over het steilste personentreintje van de UK. Onderweg bezoeken we een landgoed dat allerlei biologische producten verkoopt en ook zelf produceert. Toen we vanochtend vertrokken heb ik getracht een bezoek aan de plaatselijke bakker af te leggen, wat op niets uitliep. Wel kon ik Jolanda blij maken met de mededeling dat de slager, die lam van eigen boerderij verkoopt, wel geopend is. Je raadt al wat we vanavond eten, ik heb W&K ook ingelicht, zij zorgen vanavond voor de wijn. Nu maar hopen dat we elkaar vinden vanavond. Na het landgoed bezoeken we een recent gerenoveerde kapel in Rug, met prachtig houtsnijwerk. We lunchen op een prachtig uitzichtpunt en met een flinke omweg komen we uiteindelijk bij de mijn. Voor de hoofdroute is onze auto 2,5 centimeter te hoog!! We dalen af in de mijn en krijgen uitleg over de winning van leisteen en het harde leven van de mijnwerkers, terug uit de mijn zijn er verschillende, wat verwaarloosde, tentoonstellingen over de productie en bewerking van de leisteen.
 
 
Het campinkje heb ik gevonden maar met camper wordt het niks. We belanden uiteindelijk op een boerenterrein en op het moment dat ik de coördinaten aan Wim sms, zie ik ze langs rijden. We hebben heel wat bij te kletsen met ons vijven. Jolanda maakt een heerlijk diner met het lam, terwijl ik Wim’s Asus eeepc in stelling probeer te krijgen. Na wat kleine hick-ups lijkt dat aardig gelukt, morgen de eerste ervaringen voor hem met het navigeren met een laptop op het dashboard ipv een onleesbaar klein schermpje.
 
Toch wel een beetje moeilijk opstaan na een avond vol heerlijkheden en de nodige drankjes om het geheel compleet te maken. Toch vertrekken we om 8.00 uur naar Llanberis om daar zo vroeg mogelijk de trein naar de Snowdon te nemen. Het is guur en mistig weer, dat hoort er echt bij. Als we ons om 8.30 bij de trein melden is de eerste mogelijkheid om 12.00, een tegenvaller want we hadden vandaag ook nog naar Harlech Castle gewild. We besluiten toch maar te wachten en om de tijd vol te krijgen laat ik Wim wat mogelijkheden zien van Nroute en Mapsource op zijn nieuwe mini pc. Zo komen we er toevalligerwijs achter dat er een leisteenmuseum vlak bij is, staat als poi in zijn Mapsource. We besluiten er heen te wandelen en dat bleek een goed besluit, wat een geweldig museum, met onder andere een waterrad van 12 meter doorsnede en echt alle informatie die er maar te bedenken is over het winnen en bewerken van leisteen. Het museum is gevestigd in een tot 1969 leisteen verwerkende fabriek, vrijwel alle machines zijn nog aanwezig en werken weer.
 

Om 12.00 worden we door een dieselloc (bij drukte kunnen de 4 stoomlocs het niet alleen aan) omhoog geduwd naar de 900 meter hoger gelegen top van de Snowdon. Boven is het mistig, koud en winderig, echt geweldig, zo hoort het. We lopen terug en genieten van de stoomlocs die zo nu en dan voorbij komen om hordes toeristen naar boven/beneden te brengen. Onderweg krijg ik flink last van mijn knieën, het  is niet te harden, zo zeer doet het. Vreemd want ik heb nooit last met lopen. Alle spieren rond mijn knieën lijken te kort te zijn!! Na twee uur naar beneden lopen drinken we een warme chocolademelk op een terras waarna we vertrekken richting Harlech.
 
 
In Pothmadog zie ik een leuke mogelijkheid om te overnachten en we besluiten daar te blijven.  Bijna vergeten, een leuke ervaring met tanken; tijdens het vullen sloeg de pomp af op 100,25 liter, dat gebeurde volgens de eigenaresse wel vaker. Jolanda naar binnen om te betalen, konden ze in het kantoortje helemaal niet zien hoeveel er afgerekend dient te worden. Er wordt volledig op de door de klant verstrekte informatie vertrouwd,

Vandaag, zondag, slapen we lekker uit, alhoewel ik ’s nachts steeds wakker wordt van onze drukval waterpomp die om de paar minuten aanslaat. Om drie uur vannacht heb ik hem maar uitgezet, dat belooft een klusje in de ochtend. In de camper nergens lekkage, bij controle in de omgeving van de pomp ontdek ik een gescheurde wartel van de uitgaande leiding. Deze blijkt na demontage niet reparabel, wat nu? De draad bekijkend schiet me de oplossing te binnen, ik monteer op de slang een Gardena aansluiting en op de pomp de kleinste Gardena kraanaansluiting, probleem opgelost!! Mooi niet, de pomp blijft om de 5 minuten aanslaan, elders dan toch ook lekkage? De druk van het expansievat had ik ook al hoger gezet, allemaal geen resultaat. Nergens lekkage te vinden, uiteindelijk de pompdruk en expansievatdruk zo laag mogelijk afgesteld en besloten thuis de pomp eens uit elkaar te halen en te voorzien van een revisiesetje. Hij slaat nu in ieder geval nauwelijks meer tussentijds aan.

We rijden naar Harlech, waar we het kasteel bezoeken. Het kasteel valt ons eerlijk gezegd wat tegen, het uitzicht vanaf het op een rots gebouwde kasteel is geweldig, net als het 25% steile weggetje erheen waar ik in de haarspelden zowel heen als terug moet steken omdat ze te krap zijn. Tijdens de lunchstop plukken we flink wat bramen voor het toetje van vanavond, daarna bezoeken we het centrum voor alternatieve technologie. Ietwat gedateerd maar wel leuk en ook wel interessant. We besluiten terug te rijden naar een plek waar we twee dagen geleden hebben geluncht, deze keer om er te overnachten.
 

Gedurende de avond steekt er een flinke storm, de wolken vliegen voorbij en de regen klettert tegen de camper. In de ochtend gaat de wind liggen en is het mistig, als we vertrekken. We kiezen voor een route die zo lang mogelijk boven de boomgrens blijft en hebben geluk. De zon breekt door en met de optrekkende mist geeft het landschap zijn mooiste kleuren prijs. Onderweg drinken we een heerlijke cappuccino met een gebakje. We bezoeken Conwy met z’n ommuurde binnenstad en kasteel, ook het allerkleinste huis van Groot-Brittannië ligt hier, aan de haven. Het is werkelijk piepklein. Op de kaart hadden we een weggetje zien lopen naar de Aber falls, we willen daar lunchen. Als we de afslag nemen lopen we al na 500 meter vast, er wordt net een kudde van duizenden schapen naar beneden gedreven, het kost veel tijd. Het smalle weggetje zit daarna muurvast van het verkeer want achter de kudde hebben ook auto’s staan wachten. Uiteindelijk bereiken we de P-plaats, waar we wel lunchen maar ons niet de tijd gunnen om nog naar de waterval te lopen. We willen namelijk nog naar de bekende plaats met de onuitsprekelijke en langste naam ter wereld; Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch.
 

Van daar rijden we naar Beaumaris waar we het museum van crime en punishment bezoeken, zeer interessant en mag gerust tot de hoogtepunten van Wales gereken worden. Die kastelen lijken uiteindelijk allemaal op elkaar, dit is iets unieks. Aan de haven blijven overnachten lijkt aantrekkelijk maar is strikt verboden. We rijden nog een dik uur om een plekje te vinden, uiteindelijk kiezen we maar voor een camping, een betaalbare deze keer. Met campingprijzen weten ze hier wel raad namelijk.


Ierland

Na een ochtendje lummelen kachelen we naar de boot, onderweg zie ik een Ford dealer waarvan ik het vermoeden heb dat ze nog een redelijke stock onderdelen hebben, en ja hoor, bingo!! Het spiegelglas van Wim’s 93-er Transit ligt gewoon op de plank. Ook weer opgelost.

Het stormt verschrikkelijk en ik houd toch al niet van varen, als we in Dublin aankomen is het allemaal weer meegevallen. We overnachten ten noorden van Dublin aan het strand. We gaan hier 3 dagen in de omgeving wat rondsnuffelen alvorens we naar Dublin zelf gaan. De 11e komen namelijk Nol en El waarmee we de daaropvolgende dagen Dublin gaan bezoeken en een week of drie door Ierland zullen trekken.
 

In de ochtend bezoeken we de Mills of Skerries, dan naar de “heiligheden” Newgrange en Knowth. Grafheuvels die 5200 jaar geleden zijn gebouwd en nog steeds staan. Het bouwen van zo’n grote heuvel kostte toentertijd ongeveer 50 jaar. Na al die tijd is Newgrange nog steeds helemaal in tact. Ter vergelijking, beduidend eerder gebouwd dan de Egyptische piramides en het bekende Stone Henge. In de wijde omgeving is geen camping, laat staan een camperplek, te ontdekken. In Slane rijden we naar de Slane Hill, de parkeerplaats is te scheef, we nestelen ons aan de rivier de Boyne, waar Willem III zijn schoonvader Jacobus de 2e versloeg. Hier zijn de tot op heden bekende oranjemarsen ontstaan. Terwijl ik dit verslag schrijf loopt de rest over het trekkerspad langs de rivier.
 
 
Het stormachtige weer heeft plaatsgemaakt voor een hogedrukgebied en het weer is er naar, koude nachten en heerlijk zonnige dagen. Als we ’s ochtends vertrekken is het een graad of 6. We bezoeken eerst een oude kerkruïne, ernaast ligt een prachtig kerkhof, waar het ons om gaat is echter de ronde toren. Hiervan staan er in Ierland nog enkele tientallen overeind, ze werden zo’n 1000 jaar geleden gebouwd als verdediging tegen Vikingen en Noormannen. We rijden door naar Mullingar waar we de tingieterij willen bezoeken, deze blijkt echter wegens verbouwing/vakantie gesloten. In de souvenir shop wordt een ongelooflijke hoeveelheid afschuwelijk lelijke items aangeboden van allerlei makelij. We vinden tussen al deze rotzooi nog wel een moneyclip als cadeautje voor Wim. Na een bezoek aan het centrum willen we vanaf onze overnachtingplaats aan het Ennell meer naar Belvedère lopen. De wandeling langs het meer verloopt voorspoedig tot aan een groot hek, de ingang blijkt te zijn verplaatst naar een heel andere kant. We gaan terug naar de campers om er een technische middag van te maken, ik verhelp wat piepjes en kraakjes en Wim repareert zijn kachel. We brengen onze rookoven in stelling om de vanmiddag gekochte zalm en forel volgens speciaal recept te roken op mot van onze eigen 200 jaar oude kersenboom. De vissen zijn eerst gezouten en hebben 4 uur liggen wachten voor ze mochten plaatsnemen in de rookoven. Het zout is overigens een combinatie van zout, suiker en peper. Het resultaat is verbluffend. De volgende ochtend bezoeken we eerst het landgoed Belvedère, nu met de auto. Het huis op zich valt tegen, de tuinen, park en ligging aan het meer zijn de moeite van een wandeling wel waard.
 
 
Terug naar Dublin, dit keer op een camping aan de westzijde van de stad, Nol en El arriveren op de verwachte tijd, het wordt een gezellige maar frisse avond. Morgen met z’n zevenen naar de stad. 


Dublin

De dubbeldekker vertrekt van vlak voor de camping en brengt ons direct naar het centrum, we lopen, na de koffie met gebak bij Starbucks, wat onwennig rond want gisteravond zijn we niet meer zover gekomen om afspraken te maken over wat vandaag te doen. We besluiten tot een citywalk waarbij we drie bekende delen van de stad aan elkaar knopen. We lopen door Crafton street, een lange chique winkelstraat, dan via de overdekte markt naar Temple Bar, de kunstenaarswijk. We steken de Liffey over om het noordelijk deel van het centrum te bezoeken. Eerst O Connelstreet met in het midden de 120 meter hoge roestvrijstalen naald, na de lunch het zuidoostelijk deel met het bekende Trinity College en de National Library. Nadat verschillende van ons hun eerste Guinness biertje hebben geprobeerd aanvaarden we de bustocht terug naar de camping. Een dag besteed aan het opsnuiven van een geweldige sfeer, het prachtige weer helpt daar natuurlijk wel bij. Overal muziek op straat en de terrasjes vol is toch anders dan met een miezer buitje.
 
 
Zondag verlaten we, ieder voor zich, de camping in Dublin om elkaar in Tramore, een bekende badplaats in het zuiden weer te ontmoeten. Wij rijden via de Wicklow Mountains, in de stralende zon liggen deze er prachtig bij. Wij hebben natuurlijk het voordeel van onze hoge zit, waardoor we over de meeste heggen en hagen heenkijken. Nu, half september valt op hoeveel bloeiende bloemen hier nog zijn en dat het hooi door de boeren nog niet is binnen gehaald. Kennelijk verwachten die de komende dagen ook droog weer want ze zijn er ook niet mee bezig, ondanks de officiële voorspelling van weersverandering voor de komende dagen. Op de Wicklow Gap genieten we van het uitzicht en het kleurenspel door de vele verschillende soorten begroeiing op de hellingen.
 
 
We bezoeken daarna het kloosterdorp Glendalough waar de monnik Kevin jaren in een grot leefde en op een steen sliep. Later ontstond hier een klein klooster dat later uitgroeide tot een kleine ommuurde leefgemeenschap. De an het bezoek voorafgaande, een kwartier durende, presentatie over de verspreiding van het christendom in Ierland is zeker de moeite. Het is hier wel heel erg toeristisch, bussen vol met Fransen, Duitsers en Amerikanen lopen ons en onze camera in de weg.
 
 
Als iedere dag, is het weer een groot probleem een winkel te vinden waar je ook kan parkeren, met veel moeite is het ook nu weer gelukt. Een parkeer plek om te lunchen, koffie te drinken of een foto te maken is in Ierland wel haast en onmogelijkheid om te vinden. We vinden er eentje in een bos, prima plek!! We zitten lekker een uurtje in de zon voor dat we naar het Ierse Nationale Erfgoed Museum gaan. De rondleiding en tentoonstelling behelzen het leven in Ierland van 9000 bc tot 1000 ac. Gezien de omschrijving in de Lonely Planet, die het omschrijft als een waar highlight, een beetje een tegenvaller.

Vandaag, maandag, eerst naar de 30 januari jl. gesloten wereldberoemde kristal fabriek van Waterford. Hier werden veel van de bokalen gemaakt die op grote toernooien als hoofdprijs werden overhandigd. Het is een gigantische fabriek en jammer dat er geen activiteiten meer zijn want de excursie die ik er maakte in 1995 ben ik nog niet vergeten. De duizenden die hier hun baan verloren zijn een item in de aanstaande verkiezingen voor of tegen de Europese grondwet, in Ierland een zeer hot item.  In het bezoekerscentrum wordt je ontvangen en draait de shop alsof er niks aan de hand is. Men laat film zien van de productie alsof die nog draait, en eerlijk is eerlijk, het bezoekersaantal leidt er niet onder en dus de prijzen ook niet. Een beetje wijnglas begint hier bij € 100/stuk, zonder inhoud wel te verstaan. Toch houdt dit circus binnenkort op want op is op.
 
 
Rond lunchtijd arriveren we in Kilkenny. We eten in een plaatselijke pub die achteraf diverse prijzen won voor het serveren van de beste lunchmenu’s, naar Ierse begrippen terecht! De plaatselijke Hurling vereniging heeft gisteren, voor het vierde jaar op rij, de nationale kampioenschappen gewonnen en dat is in de stad goed te merken, alles is geel/zwart. We bezoeken de kathedraal, de zwarte abdij, het Rhote house en maken een stadswandeling. Het kasteel laten we voor wat het is en rijden verder naar Cahir waar we neerstrijken op de boerencamping The Apple. Je staat tussen de boomgaarden waar momenteel de appeloogst in volle gang is, bij binnenkomst krijgen we een fles appelsap, eigen productie uiteraard, aangeboden. Vergeleken met 14 jaar geleden is er weinig veranderd, alles is nog zoals ik het me herinner, tot en met het slordige kapsel van de eigenaresse.

We verlaten The Apple vroeg in de ochtend en gaan eerst naar Cashel om de Cashel-Rock te bezoeken. Als in ieder museum is ook hier een film die vooraf veel informatie geeft. De Kathedraal , de kapel en het kasteel staan er prachtig bij in de ochtendzon. Na het bezoek wandelen we wat door het dorp en drinken bij de plaatselijke bakker koffie met een gebakje. We tikken er ook een heerlijk maanzaadbrood op de kop bij dit typisch Ierse winkeltje? Virginia hoort de baas in het Russisch met een aantal anderen overleggen over de bedrijfsvoering.
 
 
We gaan terug richting Cahir om daar in het enorme park een Zwitserse Cottage te bezoeken. Een bijnaam gegeven door de bevolking aan het door de plaatselijke graaf ooit gebouwde buitenverblijf. Een prachtig en uniek huis waarvan alle onderdelen perfect bij elkaar passen en in de omgeving opgaan zonder dat er ook maar 1 kozijn of deur gelijk is. Unieke architectuur derhalve. We maken een mooie tocht via binnenwegen naar Midleton, waar zich het oudste rookhuis van Ierland zou moeten bevinden waarvan de eigenaar een enthousiasteling is die zijn gasten graag alles laat zien. Een teleurstelling, het rookhuis is helemaal niet oud, het bijbehorende bedrijf ziet er verwaarloosd uit en Frank, de eigenaar, doet alle soorten van moeite ons niet waar te nemen. Uiteindelijk is de enige werknemer bereid ons het e.e.a. te laten zien, een aanfluiting. Hij heeft meer belangstelling voor onze auto dan voor onze interesse. Om 15.00 hebben we met de rest afgesproken in Cobh, waar we het emigratiemuseum bezoeken. Een pracht van een museum, gevestigd in het station aan de haven waar vroeger de schepen naar Amerika vertrokken. Als overal in Ierland ook hier weer een giga toegangsprijs. Als je op een dag links en rechts wat bezoekt, moet je rekenen op zo’n 20 a 30 euro pppd aan entree en parkeren.  Cobh(Queensland) is de laatste haven die de Titanic aandeed om emigranten aan boord te nemen.
 
 
We gaan met de pont over om naar Kensale te rijden, daar is het zo druk dat er onmogelijk een parkeerplekje te bemachtigen is. Wim is via Cork gereden en in Kensale zien we hem weer voor ons rijden, als we echter een mooie plaats vinden om te overnachten is hij meer westwaarts gereden, we ontmoeten hem morgen weer.

We rijden nu langs de zuidkust. De eerste stop die we maken is om boodschappen te doen en het modelspoorweg museum in Clonakilty te bezoeken. Als we net staan zien we Wim en Kathalien voorbij komen, die zitten dus weer op het juiste spoor. Het museum opent pas om 11.00, we besluiten niet te wachten en rijden naar Skibbereen waar een aantal jaren geleden een museum is ingericht met honger als thema. Honger en armoede waren de belangrijkste redenen om te emigreren uit Ierland, dit museum sluit dan ook mooi aan op het museum in Cobh. In het midden van de 19e eeuw sloeg de honger in deze streek het hardste toe, aardappelziekte was de belangrijkste reden. De oogst mislukte een aantal jaren op rij, de gewone bevolking was toentertijd volledig van de aardappel afhankelijk als belangrijkste voedingsmiddel. Een man at toen 5,5 kg en een vrouw 4 kg aardappelen per dag, slechts zo nu en dan aangevuld met iets anders. Onderweg bezoeken we nog een steencirkel waarbij nog een deel van de ernaast gelegen duizenden jaren oude keuken intact is. In een bassin van ruim 300 liter werden in het vuur verwarmde stenen geplaatst, het water kookte in 18 minuten en bleef zo’n 3 uur lang bruikbaar om maaltijden te bereiden. Vlak voor onze eindbestemming, aan het begin van de Kerry ring, zien we Wim, we besluiten om samen naar een camping te rijden, als we er een paar honderd meter vandaan zijn, komen we Nol tegen. Deze blijkt al op dezelfde camping geweest te zijn en heeft met de eigenaar afgesproken dat we op het 3 jaar geleden gesloten terrein mogen staan. Vreemde bedoeling, prachtig gelegen terrein, alle voorzieningen keurig voor elkaar maar toch dicht. Nol en ik besteden de 4e avond op rij aan Garmin en alles er omheen, iedere keer zeggen we morgen effe niet maar we kunnen het niet laten. We maken een grote stap deze keer als het gaat om het uitwisselen van gegevens en de werking van nRoute.
 

Ieder voor zich vertrekt op verschillende tijden om de Kerryring te rijden, we zien elkaar bij een rond steenfort en besluiten het weggetje samen af te leggen. Daarna vinden we een mooie plek aan het strand. We rijden de ring klokwijs om zo min mogelijk bussen tegen te komen, deze hebben een ongeschreven afspraak dat ook te doen, zodat je niet de hele dag bezig bent bussen te passeren op de smalle weggetjes. Als we bijna op het einde zijn, besluiten we het schiereiland, via nog veel smallere weggetjes, weer over te steken naar het zuiden. Vaak raak ik, zowel rechts als links tegelijk, de takken van de hagen langs de weg. We zoeken een plek om te overnachten maar vinden niks waar we met 3 campers kunnen blijven, uiteindelijk belanden we op een luxueuze camping met bijbehorend prijskaartje. Het was een fantastische rit met adembenemende uitzichten. Al vanaf 100 meter hoogte is het zo ruig dat je het idee hebt in een hooggebergte te rijden. Morgen een dagje niks, niet rijden althans. Als altijd heb ik mijn lijstje klusjes klaarliggen. Deze keer gaat het voornamelijk over het elimineren van rammeltjes en piepjes, daar ben ik allergisch voor.

Het dagje lummelen is me goed bekomen, lekker wat klusjes gedaan, toen ik er echter genoeg van had om een uur of twee zegt Nol ineens; volgens mij zouden we nog even naar Wim zijn auto kijken, vooral het gerammel. We hebben de afgelopen anderhalf jaar zes reizen met Wim gemaakt en het gerammel van zijn Ford was nooit helemaal tot bedaren te brengen. Inmiddels is de remkracht-verdeler vervangen en is 90% van het gerammel weg. Toch hebben verschillende garage bezoeken er niet toe geleid dat de muziekdoos onder de Transit geheel tot zwijgen is gekomen. Nol en ik wagen ons onder de op blokken staande auto en komen al snel tot de conclusie dat onze eerdere analyse de juiste bleek, de cardanas vertoont een ontoelaatbare hoeveelheid speling. Zoveel zelfs dat we besluiten tot onmiddellijke actie, binnen een uur ligt het geval in delen naast de auto en de oorzaak is zo duidelijk als wat, inwatering heeft het middelste lager totaal vernield. Wim en Nol spoeden zich naar de plaatselijke Ford dealer, deze heeft op 2 delen na alles in huis. Jammer, toch wachten tot maandag. Zaterdag maken we de Dingle ronde en de Slea Head ronde. In de ochtend bezoeken we eerst Tralee, waar we in een heerlijke bruine kroeg van koffie met scones genieten. Wim en Kathalien rijden met Nol en El mee en zullen vanavond een B&B nemen. Van Tralee rijden we naar een meertje om te lunchen, daarna naar Dingle waar we de rest weer tegen komen. We vertellen enthousiaste verhalen over het meertje waar we ook zouden kunnen overnachten, alleen is er geen B&B voor W&K.
 

We besluiten eerst de Slea Head ronde te doen en dan naar het meertje te rijden, W&K lopen dan ruim 4 km naar het dichtstbijzijnde dorp. We staan hier prachtig en besluiten de nacht hier door te brengen. W&K hebben laten weten een B&B gevonden te hebben en morgen halen we ze weer op om onze reis voort te zetten. Maandag zullen we dan weer op de camping in Killarney zijn om de onderdelen op te halen en de Transit weer rijdend maken. Als grapje sturen we nog een berichtje terug om te vragen of we morgen bij die B&B met z’n alle kunnen ontbijten. Antwoord: geen probleem! De volgende ochtend zitten we aan een gezamenlijk full Irish breakfast. Terug via de Connorpas blijkt geen mogelijkheid meer, deze heeft een limitering van 2 ton bij een breedte van 1,80 meter, daar voldoen we nou niet echt aan. We rijden terug via Tralee, bezoeken de Blennerville molen en keren naar Killarney terug via een mooie route over binnenwegen. Onderweg heeft Jolanda een mooi stuk lamsvlees op de kop getikt waar we s‘avonds met z’n allen heerlijk van smullen in Nol’s camper. Ook het door Virginia bedachte en gemaakte dessert van dadelcake met een saus van rum, noten, sinaasappel en dadels laten we ons goed smaken. Zoals altijd tijdens de borrel komen de verhalen los. Op het moment dat we Wim het berichtje stuurden om te vragen naar de ontbijt mogelijkheden, stond ie net in z’n onderbroek om z’n bedje in te kruipen, aankleden, naar beneden om te overleggen met de huiseigenaar. Ligt ie bijna weer in bed moet ie weer naar beneden om de met ons afgesproken tijd te bevestigen, opnieuw aankleden dus. Na alles nu goed afgesproken en geregeld te hebben blijkt bij terugkomst in de slaapkamer Kathalien in slaap gevallen te zijn. Het is toch ook zo vermoeiend dat reizen!!

De volgende ochtend brengen we door met voorbereidende werkzaamheden, lezen, water halen en wat je zoal op een camping doet als je niks te doen hebt. Een uur eerder dan afgesproken worden de onderdelen opgehaald, alles blijkt binnen. En passent wordt een bezoek aan de Lidl gebracht om gebruik te maken van de aanbiedingen van wijnen die van start is gegaan. Daar gaat aan vooraf dat we gisteren ook al bij de Lidl waren, keurig op tijd volgens ons, alcohol wordt namelijk pas vanaf 10.30 verkocht. Gisteren was het zondag, wat denk je?? Alcohol gaat op zondag pas om 12.30 over de toonbank. Ook nu weer een probleem, de aanbieding is 6 flessen voor de prijs van 4, blijkt de computerkassa van slag en kan de aanbieding niet verwekt worden, resultaat: geen wijn!! De montage van de nieuwe onderdelen vergt en dik uur, een proefrondje over de camping doet Wim al stralen. We vertrekken vandaag richting Limmerick ook al is het al dik in de middag. Als we tijdens ons derde bezoek aan de Lidl  er in slagen met wijn de winkel te verlaten, rijden Wim en Nol net voorbij, Wim voorop?! We proberen aansluiting te vinden maar Wim rijdt naar ons idee veel harder dan ooit te voren. Vlak voor Adare (100km verder) rijden we pas achter elkaar en op de overnachtingplaats stappen W&K stralend uit de auto. Deze was nog nooit zo stil, zelfs praten onderweg bleek nu mogelijk…………  We genieten nog even van de avondzon en gaan vroeg slapen. De volgende ochtend eerst door Adare gelopen en dan naar Limmerick, er moeten aan het boek “de as van mijn moeder”gerelateerde plaatsen bezocht worden. Dan naar Bunratty waar ik graag het openluchtmuseum wil zien en wil aanzitten aan het banket in het kasteel. De rest is niet erg enthousiast en als compromis wonen we een Ierse avond met zang, dans en een maaltijd bij in een oude maïsschuur. Aan het spektakel nemen zo’n 100 mensen deel, iedereen is erg enthousiast, ikzelf vind het maar een circus.
 
 
Als we om 21.30 terug zijn bij de camper ga ik naar de plaatselijk bekende kroeg (Durty Nelly), de anderen volgen schoorvoetend, eigenlijk hadden ze al welterusten gezegd. Behalve Virginia zitten we tot laat in de avond in de kroeg met levende muziek en zingen alle uit volle borst mee, Jolanda voorop, die daarmee bij de locale mannelijke bevolking hoge ogen gooit. We overnachten op de parkeerplaats van Bunratty, de volgende ochtend gaan we eerst naar Ennis waar een oude locomotief op het station zou moeten staan, dus niet. Later komen we de loc tegen op het schiereiland, hij blijkt gekocht door een privé-persoon die hem heeft laten restaureren en er weer mee rijdt. Machtig om zo’n 114 jaar oude machine weer in nieuwstaat te zien. Inmiddels heeft deze persoon ook het oude station gekocht dat grotendeels nog verkeert in de staat als toen in 1962 de laatste trein hier vertrok. De initiatieven van deze enthousiasteling hebben er toe geleid dat hier de komende jaren de complete verzameling van rollend treinmaterieel van Ierland zal worden gehuisvest.
 
 
We maken een rondje langs de kliffen ten zuiden van Kilkee om daarna de overbekende kliffen van Moher te bezoeken, in vergelijking vallen ze een beetje tegen en er zit een enorm toeristisch circus omheen. Vlakbij vinden we een leuke camping, van de 4 in de lijst van de fam…………..opgegeven camperplaatsen bestaat er niet 1 meer. Allemaal barrières op 2 meter of bebouwd. Verder blijken de door de fam…….. opgegeven coördinaten verre van juist, jammer!!  De volgende ochtend passeren we een plek die exact overeenkomt met een foto bij een van de opgegeven camperplaatsen, de coördinaten liggen er wel 8 kilometer vandaan!! We gaan eerst naar Lisdoovarna, dat de gehele maand september in het teken staat van het matchmaking festival, het grootste festival voor alleenstaanden ter wereld, wij bezoeken er het smoke house (rookhuis). Op deze manier neemt opnieuw Jolanda’s kennis van het vis roken toe. Met name warm en koud roken en alles daartussenin met de bijbehorend tijden. In Kilfenora bezoeken we de bekende kleine kathedraal met daarin 5 zeer oude Keltische kruizen, het ernaast gelegen bezoekerscentrum heeft een mooie tentoonstelling en audiovisuele voorstelling over The Burren, een kaal en woest landschap waar we de rest van de dag doorheen touren op weg naar Galway. We maken een stop bij Poulnabrone en besluiten nog tot een extra rondje over The Burren maar nu langs de kust. Wim ligt vandaag voorop en gaat op zoek naar een camping in Galway waar we zo dicht mogelijk bij het centrum willen staan omdat we morgen het oesterfestival willen bezoeken dat in vrijwel alle gidsen omschreven staat als een enorme happening. Hij belandt op de citycamping en stuurt de coördinaten, goed gedaan jochie!! Wij stuiten echter op een boogvormig spoorwegviaduct dat op een breedte van 2 meter een hoogt heeft van 3,43, op 2,50 nog slechts van 3,10. Wij proberen op diverse andere plaatsen de spoorlijn over te steken maar dat is geen succes, de camping blijft onbereikbaar vanwege zijn ligging op een schiereiland. We vinden een alternatief aan de andere kant van de stad, mooi uitzicht, een wandelpad direct naar het centrum en een bus die voor de deur stopt. Als we aan de campingeigenaar vragen waar het festival precies plaatsvindt, het is gisteren begonnen en duurt 4 dagen, moet hij eens goed nadenken, hij had zich nog niet gerealiseerd dat het überhaupt het weekend van het oesterfestival was. Slecht voorteken!
 

’s Morgens komen Wim en Nol al om 9.00 de camping oprijden, na de koffie beginnen we onze wandeling naar de stad, we gaan eerst maar eens langs de toeristen info om te informeren naar het festival, op een schiereiland zou een tent staan en het centrum zou in het teken moeten staan van oesters en alles eromheen. Wanneer zijn dan welke activiteiten? In de diverse kroegen zouden krantjes liggen met die info, zelf konden ze er geen antwoord op geven. Alweer een veeg teken!! We banjeren door het centrum van Galway, en zien welgeteld 5 a-4tjes hangen die inderdaad bevestigen dat het festival aan de gang zou zijn, in twee van de werkelijk honderden kroegen/bars/restaurants hangt iets buiten dat er verse oesters te krijgen zijn. In het restaurant waar we lunchen, heel goed overigens, staan ze niet eens op het menu. Laat in de middag gaan we naar 1 van de twee adressen en bestellen oesters met witte wijn en/of bier. De rest is moe van het geslenter en gaat met de bus terug, wij volgen de gehele kustlijn tot aan de camping, stiekem toch hopend op die grote feesttent met allerlei activiteiten. Geen tent te bekennen; slechts een illegale kampeerder achter een paar struiken. Galway? Heel gezellig. Oesters? Hier en daar verkrijgbaar, goed en vers. Festival? Nooit van gehoord! Misschien wat overdreven maar in ieder geval niet de moeite.

We vertrekken uit Galway om naar de Achill eilanden te gaan, onderweg maken we stops langs de toeristische route in Roundstone en Cliffden. Enkele tientallen mooie camperplekken zien we, maar ja het is ochtend en we willen naar de Kylemore Abbey, een door Vlaamse nonnen van een adellijke familie overgenomen landgoed. In vergelijking met 14 jaar geleden een heel verschil, de prachtige tuinen werden geheel hersteld.
 
 
Op weg naar en tijdens de ronde op de Achill eilanden komen we weer eens geen enkele plek naar het zin tegen, als we een klein maar mooi plekje vinden mogen we er niet blijven. Dan maar naar een camping, we zijn het zoeken zat. ’s Avonds ga ik nog alleen naar de plaatselijke kroeg waar het pas om 21.30 echt gezellig wordt. Er wordt naar boksen, voetbal en golf gekeken en de lokale muzikanten spelen er volop op los, niet helemaal mijn genre deze keer. Als we de volgende ochtend vertrekken komen we na 5km langs de ultieme camperplek, met picknick tafels en al, prachtig uitzicht en zonder hoogtebar……….shit!! We volgen een route over hele kleine weggetjes maar met prachtige uitzichten, als we de eilanden weer verlaten stuiten we op het Ballycroy nationaal park en bezoekerscentrum, we waren het in geen enkel boek tegengekomen. Een zeer interessante en leerzame tentoonstelling. Niet echt belangrijk maar toch, we drinken er alledrie twee koppen koffie en ieder een gebakje voor de prijs van 8 euro!! Dat kost op ieder willekeurig andere plek in Ierland gewoon 20 euro. Een vreemd verschil en dan te bedenken dat de toegang ook al admission free is. We bezoeken de grootste verzameling prehistorische begraafplaatsen van Europa (moeilijk te vinden) en in Drumcliff bezoeken we het graf van Yeats. Nol heeft midden in de stad Donegal een prachtplek gevonden en omdat we eindelijk eens in de stad kunnen staan maken we van de gelegenheid gebruik met z’n allen uit eten te gaan in een oergezellige pub/rest naast het kasteel. Vandaag boeken we ook weer eens voortgang in het werken met en verkrijgen van inzicht in de structuur van onze zo geliefde Garmin producten. Als we opstaan is het voor het eerst Iers weer, mistig en winderig, zo hoort het!! Dat na 3 bijna weken. We gaan eerst naar een weverij waar de dagelijkse productie geweven wordt op machines van meer dan 100 jaar oud. Ook het spinnen en naaien tot eindproduct gebeurt hier. Het kleuren gebeurt verderop in het dorp. Jolanda koopt er een nieuwe cape. We bezoeken de hoogste kliffen van Europa en rijden door via een schitterende pas naar Adare, het weef en tweed centrum van Ierland. Verder noordelijk vind ik een mooie plek op het strand in de streek The Rosses.